งเธอเขียนชื่อนี้ไว้”
เฮ้ย! ไม่จริงใช่ไหม! โลกนี้มันจะกลมจนน่าเกลียดขนาดนี้เลยเหรอ?!
จื่อซีรู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่าลงกลางกบาล ยืนตัวแข็งทื่อเป็นรูปปั้นไปแล้ว
ซู่เป่ากล่าวขอบคุณคุณลุงคุณป้าผีอย่างมีมารยาท ก่อนส่งพวกเขาลอยหายไปทางประตู แล้วหันมาสะกิดพี่ชาย “ได้ข้อมูลครบแล้วค่ะพี่ชาย! เราไปดูห้องข้าง ๆ กันเลยไหม?”
“ยะ… ยกเลิกตอนนี้ทันไหม…” จื่อซีตอบด้วยเสียงสั่นเครือ
“พี่ชาย พี่ดูแปลก ๆ ตั้งแต่เข้าห้องมาแล้วนะ เป็นอะไรไปคะ?” ซู่เป่าขมวดคิ้ว
“คือ… เมื่อกี้ตอนอยู่ข้างนอก ประตูห้องข้าง ๆ มันเปิดออกเอง…” จื่อซีอึกอัก ดวงตาสั่นระริก
“แล้วทำไมพี่ไม่บอกหนูล่ะคะ?!”
“จะบอกให้เธอหัวเราะว่าฉันขี้ขลาดหรือไงล่ะ!” จื่อซีทำปากเบ้สะบัดหน้าหนี “แต่… แต่ตอนนี้มันไม่เหมือนเดิมแล้วนะ ตอนนี้ฉันเห็นผีตัวเป็น ๆ เลยนะ! ฮือออ”
“พี่ชาย… พี่มีอะไรปิดบังหนูอยู่ใช่ไหมคะ?” ซู่เป่าจ้องมองพี่ชายเขม็ง
จื่อซีอึ้งไปครู่หนึ่ง เขาควรเริ่มเล่าตรงไหนดี?
จะบอกน้องว่าเขาแอบไปเป็นสตรีมเมอร์คู่ซ้อมเพื่อหาเงินเลี้ยงตัวเอง? แล้วเพราะเขายังเป็นเด็ก เข้าสโมสรอีสปอร์ตไม่ได้ เลยต้องปลอมตัวเป็นผู้ใหญ่ไปรับจ้างสอนเกมอิสระ…
แล้วดันไปแจ็กพอตแตกได้ลูกค้าเป็นผีสาวข้างห้องเนี่ยนะ?!
“ไม่มีอะไร…” จื่อซีเม้มปากแน่น
ซู่เป่าเงียบนิ่งไปครู่หนึ่งพลางชูนิ้วขึ้นมานับคำนวณด้วยสีหน้าจริงจัง “หนูคำนวณดูแล้วนะคะ… ตอนนี้พี่ชายกำลังมีอันตรายถึงชีวิตเลยล่ะ พี
