่ชายคะ… ระหว่างหน้าตากับชีวิต พี่ว่าอะไรสำคัญกว่ากัน?”
จื่อซีสะดุ้ง เขาจ้องมองซู่เป่าด้วยความระแวงว่ากำลังแกล้งขู่เขาหรือเปล่า แต่สุดท้ายความกลัวตายก็ชนะทุกสิ่ง “ก็ได้ ๆ! ฉันยอมรับแล้ว… มู่ซินรื่อมู่จิน น่ะ คือฉันเอง!”
คราวนี้เป็นตาซู่เป่าที่อ้าปากค้างบ้าง “พี่ชื่อซูจื่อซี แล้วจะเป็นมู่ซินรื่อมู่จินได้ยังไงคะ?”
จื่อซีที่กำลังสติแตกคว้ากระดาษมาเขียนชื่อตัวเอง ‘ซูจื่อซี’ แล้วเขียนตัวอักษร ‘จื่อซี’ ให้แยกห่างกันเล็กน้อย… เมื่อมองดูดี ๆ ตัวอักษรที่แยกออกมานั้นคือคำว่า มู่ ซิน รื่อ มู่ จิน ตรงกันเป๊ะ!
“ไม่แปลกที่พี่สาวคนนั้นจะตามราวีพี่ไม่เลิกเลยล่ะค่ะ” ซู่เป่ามองพี่ชายด้วยสายตาเวทนาจับใจ
“แต่นี่มันไม่ยุติธรรมเลยนะ! ฉันยังเป็นแค่เด็กคนหนึ่งเองนะ!” จื่อซีแทบอยากทุบโต๊ะ “ฉันก็แค่เล่นเกมหาเงินประทังชีวิต จำเป็นต้องมาเจอเรื่องหลอนขนาดนี้ด้วยเหรอ?!”
ตอนนี้เขารู้สึกมีบาดแผลทางใจกับการเล่นเกมไปตลอดชีวิตแล้ว!
“พี่สาวเขาไม่สนหรอกค่ะ ใครใช้ให้พี่ชายปลอมเป็นผู้ใหญ่ไปหลอกเขาเองล่ะคะ?” ซู่เป่าส่ายหัวเบา ๆ
“เฮ้ย!” จื่อซีเถียงไม่ออก นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าตัวเองอาจจะทำพลาดไปจริง ๆ
“แต่ไม่เป็นไรค่ะ” ซู่เป่าปลอบ “พี่สาวเขาเขียนชื่อพี่ผิดไปนิดหน่อย แถมไม่รู้วันเดือนปีเกิดจริง ๆ ของพี่ด้วย เขาเลยทำได้แค่ตามมาหลอกให้พี่ฝันร้าย ถ้าเขาเขียนชื่อจริงพี่ลงสมุดแดงป่านนี้ พี่ไม่ได้มานั่งเถียงหนูอยู่ตรงนี้ห
