งเครียดจนถึงขีดสุด ในมือกำดาบไม้ท้อไว้แน่นเพื่อใช้ขับไล่สิ่งชั่วร้าย หรืออย่างน้อยก็เพื่อเรียกความมั่นใจให้ตัวเอง
เขามองตรงไปที่ประตูห้องข้าง ๆ ซึ่งปิดสนิท ม่านตาของเขาหดเล็กลงด้วยความระแวง
คุณป้าผีบอกชัดเจนว่าตอนนี้ห้องข้าง ๆ ไม่มีคนอยู่…
แล้วทำไมประตูถึงล็อกล่ะ? แถมเมื่อกี้เขาก็ไม่ได้ยินเสียงลมพัดจนประตูจะปิดดังปังได้เลยนี่นา
“ซู่เป่า… แบบนี้มันจะดีจริง ๆ เหรอ?” ซูจื่อซีกวาดสายตามองไปตามระเบียงทางเดินมืดมิด หัวใจของเขาเต้นรัวจนแทบขึ้นมาจุกอยู่ในลำคอ
ซู่เป่าหันกลับมาส่งยิ้มกว้างพร้อมกับชูนิ้วทำสัญลักษณ์โอเคให้เขาด้วยท่าทางร่าเริง “ไม่เป็นไรหรอกค่า~”
ทว่าทันทีที่เสียงของน้องสาวเงียบลง…
เอี๊ยด!
ประตูห้องข้าง ๆ ส่งเสียงเสียดสีของบานพับ ฟังดูช่างฝืดเคืองดังก้องไปทั่วทางเดินอันเงียบสงัด มันค่อย ๆ แง้มเปิดออกอย่างเชื่องช้า… โดยไร้ที่มา…ท่ามกลางสายตาเบิกกว้างของสองพี่น้อง
