ึกนี้คนเข้าคนออกตลอดเวลา อยู่ไม่นานก็ย้ายออก พลังงานเลยส่งผลไม่มาก ส่วนวิญญาณเร่ร่อนอย่างพวกเราก็ไม่ได้อยู่ถาวร พอเวลาผ่านไปนานเข้าก็ค่อย ๆ สลายไปเอง เจ้าของตึกรายใหญ่เขาไม่ได้มานอนที่นี่ด้วยสักหน่อย มีอะไรที่เขาจะไม่เห็นด้วยล่ะ”
“แต่ก็มีพวกคนรุ่นใหม่ที่เพิ่งเรียนจบ พวกเขาไม่ชอบสภาพหมู่บ้านเก่าในเมือง แต่ก็ไม่มีเงินพอจะเช่าคอนโดหรู… เลยกัดฟันอาศัยอยู่ที่นี่กันหลายปี นั่นไง สาวข้างห้องคนนั้นก็เป็นหนึ่งในนั้น”
พอได้ยินว่าเริ่มเข้าเรื่องสำคัญ หูน้อย ๆ ของซู่เป่าก็ตั้งชันขึ้นมาทันที เด็กน้อยเท้าคางรอฟังอย่างจดจ่อ
ป้าผีเห็นท่าทางน่ารักของเธอก็พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนลง “สาวคนนั้นอยู่ที่นี่มาสามปีแล้วนะ อยู่นานเข้าสภาพจิตใจก็เริ่มมีปัญหา”
“ก่อนมาที่นี่ พ่อของหนูสืบมาแล้วค่ะ ว่ามีคนกระโดดตึกที่หอพักเถาฮวาเยอะมาก” ซู่เป่าพยักหน้า
นั่นหมายความว่าผีสาวที่ตามติดจื่อซี…ไม่ใช่รายแรก
ป้าผีพยักหน้ายืนยัน “ใช่แล้วล่ะ อยู่ที่นี่นาน ๆ คนที่มีบุญบารมีไม่แข็งแกร่งพอจะเริ่มรู้สึกสับสน หดหู่ หงอยเหงา… แล้วก็นำไปสู่โรคซึมเศร้า”
โลกของคนมีคนเลว โลกของผีก็มีผีชั่ว พวกที่จ้องจะพรากชีวิตผู้อื่นน่ะมีอยู่ถมไป
“หลังจากผู้เช่าตายไป ถ้าคนมารับศพทำพิธีไม่ถูกหลัก หรือรับดวงวิญญาณไม่ดี วิญญาณผู้ตายก็จะถูกกักขังติดอยู่ที่นี่ และต้องกลายเป็น ‘ทาส’ ของวิญญาณดั้งเดิมที่คุมตึกนี้อยู่”
ซู่เป่าเข้าใจทะลุปรุโปร่งทันที “งั้นตอนนี
