ครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนถามข้อมูลสำคัญ “คุณลุงคุณป้าคะ… ตอนนี้ใครอาศัยอยู่ห้องข้าง ๆ เหรอคะ?”
ลุงผีที่รับเงินไปแล้วให้ความร่วมมืออย่างดี “ห้องข้าง ๆ เรอะ… หนูหมายถึงวิญญาณเจ้าที่เดิม หรือว่า ผู้เช่าที่อยู่ตอนนี้ล่ะ?”
“วิญญาณเจ้าที่เดิม?” ซู่เป่าชะงัก
ตึกนี้มันไม่ได้สร้างมาให้คนอยู่จริง ๆ นั่นแหละ..
คุณลุงผีขยับท่านั่งพลางเล่าต่อ “พื้นที่ตรงนี้สมัยโบราณน่ะมันเคยเป็นป่าช้าที่ทิ้งศพไม่มีญาติ… ต่อมาพื้นที่นี้ถูกวางผังเมืองใหม่”
ซู่เป่าพยักหน้าหงึกราวกับกำลังตั้งใจฟัง
คุณป้าผีกล่าวเสริม “ตอนจะขุดฐานรากสร้างตึก พวกเขาไปเชิญนักพรตเต๋ามาคนหนึ่ง แต่หลุมศพยุ่งเหยิงพวกนี้ฝังกระดูกทับถมกันมานับร้อยปี วิญญาณมีเป็นพันดวง จะให้ไล่ไปที่ไหนได้หมดล่ะ”
“วิญญาณที่นี่ไม่ยอมจากไป แต่นักพรตคนนั้นก็ไม่มีความสามารถพอจะจัดการพวกเราทั้งหมด แต่เขาก็ยังโลภอยากได้เงินก้อนโต เลยไปเป่าหูเจ้าของตึกรายใหญ่เข้า”
“เขาบอกว่าอะไรนะ… อ้อ! ‘หยินหยางสมดุล’ หมายความว่าเมื่อสร้างตึกเสร็จ ให้แบ่งพื้นที่ห้องพักให้กับวิญญาณที่อยู่ที่นี่มาแต่เดิม ประตูทุกบานต้องเปิดออกด้านนอก ทางเดินตึกต้องทะลุจากหัวจรดท้ายเพื่อเปิดรับพลังงานหยิน ห้องพักก็ทำตามมาตรฐานของโลกวิญญาณ… เพราะฉะนั้นห้องส่วนใหญ่ที่นี่ถึงได้เล็กแคบยังไงล่ะ”
ซู่เป่าฟังจนงุนงง “แบบนี้ไม่กระทบคนเหรอคะ แล้วเจ้าของตึกยอมได้ยังไง?”
ป้าผีตอบว่า “คนเป็นน่ะแค่ไม่อยู่ประจำก็พอแล้ว ต
