บทที่ 205 กับดักทางเดินและตรรกะของซู่เป่า
ซูจื่อซีหันขวับไปมองตามสัญชาตญาณ ประสาทสัมผัสของเขาตอนนี้ทำงานช้าลงเพราะความหวาดกลัว เขาเห็นประตูห้องข้าง ค่อย ๆ แง้มออกพร้อมเสียงเอี๊ยด…ลากยาวเสียดแทงรูหู
ลมภายนอกพัดแรงมาก แรงจนกระชากประตูห้องของพวกเขาปิดโครม แต่ประตูห้องข้างกลับเคลื่อนตัวออกอย่างช้า ๆ เหมือนมีใครบางคนเอื้อมมือมาดึงลูกบิดประตูจากด้านในด้วยความใจเย็น
ประตูเปิดกว้างออกเพียงหนึ่งในสามแล้วหยุดนิ่ง จื่อซีตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป ภายในความมืดสลัวของห้องนั้นดูเหมือนมีเงาที่มองไม่เห็นยืนพิงกรอบประตูจ้องมองเขาอยู่
เขารู้สึกเหมือนหนังศีรษะจะระเบิด จึงพยายามออกแรงผลักประตูห้องตัวเองสุดชีวิต “ซู่เป่า! เปิดประตูสิ! เปิดเดี๋ยวนี้!”
ผีที่นี่มันเลเวลสูงเกินไปแล้ว!
ขณะที่เขากำลังสติแตก เสียงหวีดหวิวของลมในโถงทางเดินกลับเปลี่ยนไป มันดูคล้ายเสียงหัวเราะแหลมเล็กกำลังดังอยู่ข้างหู… ไม่ใช่เสียงร้องไห้คร่ำครวญ แต่เป็นเสียงหัวเราะที่ชวนให้กระดูกสันหลังหนาวสั่น
จื่อซีออกแรงดันประตูหนักกว่าเดิม “ยัยซู่เป่า! แกล้งกันใช่ไหมเนี่ย?!”
ทันใดนั้น ประตูก็ถูกเปิดออก ซู่เป่าโผล่หน้ามาด้วยอาการหอบแฮ่ก “พี่ชาย! ประตูนี้มันต้องดึงออกด้านนอกต่างหากค่ะ!”
ที่แท้จื่อซีก็ผลักสวนทางจนน้องสาวเปิดไม่ออก!
“พี่ชาย… แรงเยอะเกินไปแล้วนะคะ” ซู่เป่าบ่นอุบอิบ
จื่อซีไม่สนอะไรแล้ว เขารีบพุ่งตัวเข้าห้องทันที ความเคร่งเครียดบนใบห
