น้าเริ่มคลายลงก่อนบ่นอุบ “โรงแรมบ้านี่ออกแบบยังไง ประตูถึงได้เปิดสวนออกมาด้านนอก?”
ทางเดินก็แคบ ถ้าเปิดประตูออกมาพร้อมกันคงเดินชนกันพอดี…
ซู่เป่าพยักหน้าเห็นด้วย “อืม… การออกแบบไม่สมเหตุสมผลจริง ๆ ค่ะ”
ทางเดินยาวและแคบแบบนี้เป็นจุดที่รับพลังงานไม่ดี ประตูเปิดสวนกันแถมยังขัดแย้ง…
ราวกับว่าตอนสร้างตึกนี้ เขาไม่ได้กะเอาไว้ให้คนอยู่ตั้งแต่แรกแล้ว
จื่อซีเริ่มสำรวจภายในห้อง การตกแต่งดูเป็นสไตล์ครีมมี่มินิมอลที่กำลังฮิต ผนังสีขาวสะอาด ผ้าม่านสีขาวบางพลิ้วไหวตามแรงลมดูนุ่มนวล แต่พอนั่งลงบนโซฟาเขากลับจมวูบลงไปทันที
“ดูดีแต่รูปจริง ๆ การตกแต่งนี่มันของเก๊” เขาบ่นอุบ โซฟาที่ควรจะนุ่มแน่นกลับยวบยาบจนปวดหลัง แม้แต่โต๊ะกลมตรงหน้าก็เห็นรอยสีทาแบบพอเป็นพิธี เป็นตัวอย่างของคำว่า ‘ภาพเพื่อการโฆษณา’ โดยแท้
ระหว่างพี่ชายบ่นไม่หยุด ซู่เป่าก็เริ่มภารกิจจัดของ เธอหยิบรองเท้าแตะเป็ดเหลืองมาสวม แล้วจึงควักผ้าปูที่นอน เสื้อผ้า อุปกรณ์ปราบผี ขนมห่อใหญ่ และของใช้สารพัดอย่างออกมาจากกระเป๋าเดินทางใบเล็ก
จื่อซีมองตาค้าง… กระเป๋าใบแค่นั้น ยัดของพวกนี้เข้าไปหมดได้ยังไง?!
“พี่ชายอดทนอีกนิดนะ เดี๋ยวจัดของเสร็จเราค่อยไปตรวจสอบห้องข้าง ๆ กันค่ะ” ซู่เป่าวิ่งวุ่นจัดของพลางปลอบใจเขา
จื่อซีถึงกับสะดุดกึก “ต้องไปห้องนั่นอีกเหรอ?! ทำไมล่ะ?” เราแค่ติดยันต์สักสิบแปดแผ่นในห้องเราแล้วนอนให้จบ ๆ ไปไม่ได้เหรอไง!
“ถ้าไม่จับเธอ เธอ
