ดินหนีไปทางห้องน้ำ
เสี่ยวอู่แผดเสียงลั่นตามหลัง “อ๊าก ในห้องน้ำมีป้าคนหนึ่ง!”
“หุบปากไปเลยไอ้นกบ้า!” จื่อซีเหลืออดแล้ว
ซู่เป่ามองตามด้วยความสงสัย แล้วหันไปถามเสี่ยวอู่ “เสี่ยวอู่ บนเครื่องปรับอากาศมีคนตรงไหนกัน?”
“ก็ไอ้สองคนที่ไร้ยางอาย ใส่แค่กางเกงในนั่นไงล่ะ!” เสี่ยวอู่สะบัดปีกตอบ
“ไอ้นกบ้า! นั่นมันรูปพรีเซนเตอร์แอร์เฟ้ย!” จื่อซีแผดเสียงลั่นจนคอเป็นเส้นเลือด เส้นประสาทตรงขมับเต้นตุบ ๆ เขาแทบจะปาผ้าเช็ดตัวในมือใส่กรงนกด้วยความแค้น
ซู่เป่าถามต่อ “แล้วใต้เตียงล่ะ ไม่มีใครสักหน่อย”
เสี่ยวอู่บินหวือลงไปบนพื้น คาบนามบัตรใบหนึ่งออกมาจากใต้เตียง บนนามบัตรมีข้อความ ‘บริการนวดเท้า 24 ชั่วโมง’ พร้อมรูปสาวน้อยในชุดนุ่งน้อยห่มน้อย “ก๊าก ก๊าก มีคน! มีคนจริง ๆ นะ!”
นั่นมันนามบัตรนวดแฝง พอกันที!
เขาเลิกสนใจนกเพี้ยนตัวนี้แล้วเดินเข้าห้องน้ำไป สายตาเหลือบไปเห็นแผ่นพับประชาสัมพันธ์ที่ติดอยู่บนประตู เป็นรูปคุณป้าคนหนึ่งยิ้มหน้าตาอ่อนโยน เตือนให้ระวังเรื่องอัคคีภัยและความปลอดภัย…
เหอะ ที่บอกว่ามีป้าในห้องน้ำ คงหมายถึงยัยป้าในใบปลิวนี่สินะ
จื่อซีถอนหายใจยาวพร้อมกับบีบยาสีฟันเตรียมแปรงฟัน ทว่าเขากลับไม่ได้สังเกตเห็นเลยว่า…
จู่ ๆ ซู่เป่าที่ยืนอยู่ด้านหลังก็กะพริบตาถี่ก่อนจ้องนิ่งไปในมุมหนึ่งของห้องน้ำแล้วอุทานออกมาว่า
“มีคุณป้าอยู่ตรงนั้นจริง ๆ ด้วย…”
