เพราะเงินหนึ่งพันหยวนนั้นแท้ ๆ!
อย่างไรก็ตาม ในเมื่อตัดสินใจจะอยู่ที่นี่แล้ว…
จื่อซีเห็นซู่เป่าวิ่งวุ่นจัดของไปมาจนดูขัดหูขัดตา เขาจึงเดินหน้ามุ่ยเข้าไปคว้าคอเสื้อน้องสาวอย่างรำคาญ “หลบไปเลย เดี๋ยวฉันจัดการเอง ดูเธอเก็บของสิ มั่วไปหมดแล้ว”
“ไม่มั่วสักหน่อย!” ซู่เป่าเถียงเสียงอ่อย
“ฉันไม่ชอบให้คนอื่นมาแตะต้องของของฉัน” จื่อซีแค่นเสียงเหอะ
เขาเริ่มหยิบของของตัวเองออกมาจัดวางดูเป็นเป็นระเบียบ และถือโอกาสจัดของให้ซู่เป่าไปพร้อม ๆ กัน เมื่อไม่มีอะไรให้ทำ ซู่เป่าจึงหันไปเปิดกรงนกเล่นกับเสี่ยวอู่แทน
“พี่ชายคะ คืนนี้เราไปดูห้องข้าง ๆ กันไหม?” ซู่เป่าถามขึ้นขณะปล่อยนกออกจากกรง
“เปลี่ยนเป็นพรุ่งนี้ตอนกลางวันไม่ได้หรือไง” จื่อซีหน้าบึ้งทันที
ซู่เป่าส่ายหน้าหวืด “ผีเขาออกมาตอนกลางคืนนะคะ!”
เอาเถอะ… ตายเร็ว เกิดใหม่เร็วก็แล้วกัน!
เสี่ยวอู่พอหลุดออกจากกรงก็เริ่มก้าวเดินเตาะแตะด้วยขาที่เป็นรูปตัวแปด เดินวนไปวนมาสำรวจห้องอย่างตั้งใจ “โอ้โฮ… เย็นสบายจังนะ…” มันยังคงพูดประโยคเดิมซ้ำ ๆ แต่คราวนี้กลับมีสร้อยท้ายที่ทำเอาคนฟังสะดุ้ง
“ที่นี่มีคน… ที่นั่นก็มีคน… ใต้เตียงมีคน… โอ้! บนเครื่องปรับอากาศมีคนตั้งสองคนแน่ะ!”
จื่อซีซึ่งกำลังจะสะบัดผ้าปูเตียงถึงกับตัวแข็งทื่อ ขนลุกซู่ขึ้นมาถึงต้นคอ เขาถอยกรูดไปข้างหลังก้าวหนึ่ง พยายามสะกดกั้นความกลัวสุดชีวิต ภายใต้สายตาใสซื่อของซู่เป่า แล้วจึงรีบคว้าอุปกรณ์อาบน้ำเ
