บทที่ 204 มิเตอร์ไร้จรรยาบรรณกับแผนจับผี
หลังจากซู่เป่าขึ้นรถจากไป ชายร่างยักษ์ชุดดำก็หายตัวไปอย่างรวดเร็วเช่นกัน ทิ้งให้คนขับแท็กซี่หน้าเลือดมองตามท้ายรถไปพร้อมกับสบถพึมพำ “ยัยเด็กน่ารำคาญ! แกสิจะเจอผี ทั้งครอบครัวแกนั่นแหละที่จะเจอผี!” เขาถ่มน้ำลายลงพื้นด้วยความหัวเสีย ก่อนขับรถออกไปหาเหยื่อรายใหม่
บนรถแท็กซี่คันใหม่ ซู่เป่าหยิบกระเป๋าสะพายใบจิ๋วออกมา แล้วล้วงกระเป๋าสตางค์ใบโตที่อัดแน่นไปด้วยซองอั่งเปาออกมานับอย่างตั้งใจ
ซูจื่อซีที่พยายามเชื่อมต่อเกมอยู่นานแต่ก็ไม่สำเร็จจนต้องเก็บโทรศัพท์ลง หันมาเห็นภาพนั้นเข้าพอดีจึงเอ่ยด้วยความอ่อนใจ “นี่มันยุคไหนแล้ว ยังจะพกเงินสดเป็นฟ่อน ๆ แบบนี้อีกเหรอ?”
“พี่ชายไม่ใช้เงินเหรอคะ?” ซู่เป่าถามกลับตาใส
“ฉันหมายถึงเดี๋ยวนี้เขาสแกนจ่ายผ่านมือถือกันหมดแล้ว ไม่มีใครพกซองแดงให้วุ่นวายแบบนี้หรอก”
ซู่เป่าส่ายหน้าหวืด “หนูไม่ชอบจ่ายผ่านโทรศัพท์ค่ะ จ่ายเงินสดมันเห็นชัดกว่าว่าเงินหายไปเท่าไหร่”
พอกระเป๋าสตางค์บางลง เธอก็จะรู้สึกเจ็บจี๊ดในหัวใจ พอเจ็บใจ ก็จะไม่กล้าใช้เงินฟุ่มเฟือย
แบบนี้แหละค่ะ ถึงจะรวยขึ้นเรื่อย ๆ
“แต่ก็ไม่เห็นต้องพกทั้งซองแบบนี้เลยนี่นา” จื่อซีเบ้ปากพลางคว้าซองอั่งเปามาดู
“พี่ชายไม่เข้าใจหรอกค่ะ เงินในซองแดงมันงอกเงยได้นะ! มันจะเรียกเพื่อน ๆ มาเพิ่มให้หนูอีก!” ยัยหนูรีบคว้าซองแดงคืนมาทันที “น่าเบื่อจัง… คนไม่เข้าใจเรื่องเงินทองอย่างพี่เน
