ัดกรรโชกมาปะทะใบหน้าจังพร้อม ๆ กับเสียงประตูห้องข้าง ๆ ที่ปิดลงแผ่วเบาส่งผลให้จื่อซีขนหัวลุกชันทันที
ซ้ำร้าย เจ้าเสี่ยวอู่ยังแผดเสียงร้องประสานเสียงลม “โอ้โห~ เย็นสบายจังเล้ยยย~”
เย็นสบายบ้านแกสิ!
จื่อซีรู้สึกเหมือนหัวใจจะกระโดดออกมาทางปาก “เร็ว! เข้าไปข้างใน!”
เขารีบก้าวตามซู่เป่าเข้าไป แต่จังหวะนั้นเองลมกลับพัดแรงจัดจนประตูปิดโครมลงดัง
ปัง!
ซู่เป่าเข้าไปข้างในแล้ว… แต่เขายังยืนค้างอยู่ข้างนอก!
ลมในระเบียงทางเดินเริ่มหมุนวน ส่งเสียงหวีดหวิวโหยหวนดังก้อง ประตูห้องข้าง ๆ แม้จะปิดสนิทแต่จื่อซีกลับรู้สึกว่ามันอาจจะกระชากเปิดออกได้ทุกวินาที ความมืดสลัวตรงปลายทางเดิน ดูเหมือนจะขยับเขยื้อนได้
“ซู่เป่า! เปิดประตู! เปิดเดี๋ยวนี้!” จื่อซีรัวหมัดเคาะประตูด้วยความลนลาน
จากปลายทางเดินไกล ๆ ผู้เช่าที่นั่งรับลมอยู่ค่อย ๆ โผล่ศีรษะออกมาจ้องมองเขา ท่ามกลางเสียงลมหวีดหวิวรุนแรงขึ้น จื่อซีสั่นไปทั้งตัวจนแทบยืนไม่อยู่
ในนาทีที่ความกลัวพุ่งถึงขีดสุด เสียงแกร๊กของกลอนประตูก็ดังขึ้น จื่อซีดีใจจนเกือบร้องไห้ เขารีบตะครุบลูกบิดประตูแล้วออกแรงผลักเข้าไปทันที
แต่แล้วเขาก็ต้องชะงักกึก… เพราะประตูห้องของเขายังคงปิดสนิท ขยับไม่ได้แม้แต่นิดเดียว!
นั่นหมายความว่า… เสียงเปิดประตูที่เขาเพิ่งได้ยินเมื่อครู่ ไม่ได้มาจากห้องของเขา…
แต่มันมาจากห้องข้าง ๆ ต่างหาก!
