ดบนน้ำพุลงมาวางบนพื้น “ฮึบ~” ซู่เป่าเริ่มหมุนกระดองเต่าเพื่อเสี่ยงทาย
คุณปู่เต่าดูสงบเยือกเย็นสมเป็นผู้ผ่านโลกมานาน มันยอมให้นอนราบนิ่ง ๆ เหยียดขาทั้งสี่ หาง และหัวออกมานอกกระดองอย่างผ่อนคลาย พลางหรี่ตามองเด็กน้อย
เจ้าเสี่ยวอู่ที่ยืนดูอยู่ข้าง ๆ พอเห็นหัวเต่าหมุนมาทางตัวเองก็รีบยื่นคอไปจิกทันที จนซู่เป่าต้องรีบคว้าตัวมันมาวางบนไหล่ “เสี่ยวอู่อย่าซนสิคะ!”
จี้ฉางมองภาพเด็กน้อยนั่งยอง ๆ เล่นกับเต่าด้วยความเอ็นดู ความบริสุทธิ์ใสซื่อไร้กังวลของเธอนั้นช่างงดงาม… บางที เรื่องมันอาจจะไม่ร้ายแรงอย่างที่เขากังวลก็ได้?
ในที่สุด เต่าแก่ก็หยุดหมุนซู่เป่าชูนิ้วชี้ขึ้นทำท่าประกอบการทำนายทันที “คุณต่าคะ ผีตนนั้นอยู่ทางทิศใต้ของเมืองใช่ไหม?”
คุณปู่เต่าไม่ตอบ แต่เสี่ยวอู่รีบส่ายหัวไปมาทำเป็นรู้ดี “มันบอกว่าใช่ ๆ !”
“อืม เข้าใจแล้วค่ะ!”
แต่อย่างไรก็ตาม สถานที่สุดท้ายที่เขาสัมผัสร่องรอยของวิญญาณเจ้าเล่ห์นั่นได้ ก็คือเมืองทางทิศใต้จริง ๆ ดูเหมือนว่าครั้งนี้พวกเขาจำเป็นต้องเดินทางไปพิสูจน์แล้วล่ะ
เย็นวันที่สองของเทศกาลตวนอู่ ซูเยว่เฟยเดินทางกลับมาถึงบ้าน กลิ่นหอมกรุ่นของบ๊ะจ่างที่กำลังอุ่นอยู่ในหม้อนึ่งอบอวลไปทั่วห้องครัว ซู่เป่าถือตะกร้าใบเล็กเตรียมคีบอย่างตั้งใจ
“หนึ่ง… สอง… ห้า… สิบ… สิบเอ็ด!”
มู่กุยฝานยืนพิงโต๊ะครัว มือข้างหนึ่งถือฝาหม้อนึ่งพลางมองลูกสาว “กินไหวเหรอเนี่ย เยอะขนาดนั้นน่ะ”
“คุณลุงสามบ
