บทที่ 199 ตกใจจนตาค้าง! คุณยายที่เดินไม่ได้ถึงกับลุกขึ้นยืนเพราะความโกรธ
ซูจื่อซีรู้สึกเหมือนมีความเย็นยะเยือกไหลจากฝ่าเท้าพุ่งขึ้นสู่สมองจนหนังศีรษะชาวูบวาบ เขาเห็นผีสาวตนนั้นค่อย ๆ ปีนข้ามขอบหน้าต่างเข้ามา และลอยเด่นอยู่ตรงหน้า!
จื่อซีขาอ่อนแรงจนล้มพับ ทิ้งความหยิ่งยโสก่อนหน้านี้ไปจนหมดสิ้น เขาร้องลั่นด้วยความขวัญเสีย “ซู่เป่า…! ช่วยด้วย! ซู่เป่า!!”
ผีสาวหัวเราะคิกคักพลางยื่นนิ้วขาวซีดที่มีเล็บสีแดงสด ข่วนลงบนเนื้อของเขาอย่างแรงจนเขารู้สึกเหมือนเนื้อจะหลุดออกมา…
“อ๊ากกกกกก-!”
เพียะ!
ในเสี้ยววินาทีนั้น จื่อซีรู้สึกเหมือนโดนตบหน้าจนหัน เขาลืมตาขึ้นมาอย่างงงงวย เห็นซู่เป่าปีนขึ้นมาบนโซฟาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ และกำลังใช้เท้าเหยียบตัวเขาไว้พร้อมรัวตบหน้าซ้ายขวาไม่ยั้งมือ!
“พี่ชาย ตื่นเร็ว ๆ สิคะ!” ซู่เป่าตะโกน “ยังไม่ตื่นอีกเหรอ? งั้นหนูจะต่อยแล้วนะ!”
เพียะ!
“เธอ…” จื่อซียังไม่ทันได้สติสมบูรณ์ เขารู้สึกมีอะไรติด ๆ ขัด ๆ ในปากจึงคายออกมาตามสัญชาตญาณ… ปรากฏว่ามันคือ ‘ถุงเท้า’!
“พี่ฝันร้ายเหรอคะ?” ซู่เป่าทำหน้ากังวลสุดขีด
ซูเหอเวิ่นพยักหน้ายืนยัน “ฉันว่าใช่แน่ ๆ หมอนี่แปลกชะมัด เล่นเกมอยู่ดี ๆ ก็หลับลึกจนดิ้นพล่าน แถมยังตะโกนเรียกแต่ชื่อซู่เป่าไม่หยุด”
ที่แท้จื่อซีเผลอหลับไปและเกิดอาการผีอำจนเกือบกัดลิ้นตัวเอง ทั้งสองคนตกใจ รีบหาอะไรมาอุดปากไว้
ในความโกลาหลนั้นซูเหอเวิ่นคว้าได้ถุงเท้า
