บทที่ 197 วิธีการรักษาฉบับมู่กุยฝาน
ซูจื่อซีจ้องมองวิญญาณหญิงสาวชุดแดงอยู่นานครึ่งนาที ก่อนระเบิดเสียงหัวเราะเยาะพลางกลอกตามองบนด้วยความเหยียดหยาม
หึ… คิดจะแกล้งเป็นผีมาหลอกคนอย่างเขาเนี่ยนะ?
เขาสันนิษฐานเอาเองว่า เมื่อคนในบ้านใช้ไม้อ่อนจัดการเขาไม่ได้ เลยต้องใช้เล่ห์เหลี่ยมทำเป็นผีหลอกกะจะให้เขากลัวจนฉี่ราด ร้องไห้ขี้มูกโป่งแล้วยอมเชื่อฟังล่ะสิ “ถุย!” จื่อซีพ่นน้ำลายลงพื้นอย่างไม่ยี่หระ ก่อนจะหันหลังเตรียมเดินเข้าบ้าน
ทว่าจังหวะที่เขากะพริบตา หญิงสาวที่เคยยืนเด่นอยู่ตรงหน้ากลับหายวับไปราวกับอากาศธาตุ!
ไม่จริงน่า… เมื่อกี้ตาฝาดไปเองเหรอ?
เขารีบขยี้ตาตัวเองแรง ๆ พร้อมปลอบใจว่ามันคงเป็นแค่ภาพลวงตาจากการเล่นเกมหนักเกินไป แต่ในใจกลับเริ่มสั่นรัวโดยไม่รู้ตัว เขาเร่งฝีเท้าให้ไวขึ้นพร้อมกับความรู้สึกเย็นวาบหลังท้ายทอย ราวกับมีเงาสีแดงลอยวนเวียนอยู่เหนือศีรษะตลอดเวลา
และทันใดนั้น เสียงหัวเราะแหลมเล็กชวนสยองก็ดังขึ้นข้างหู “คิก ๆ ๆ…”
โบราณว่าไม่กลัวผีร้องไห้ แต่กลัวผียิ้ม! ซูจื่อซีไม่สนศักดิ์ศรีอีกต่อไป เขาสับเกียร์หมาวิ่งหนีสุดชีวิตพลางแผดเสียงลั่นสวน “แม่จ๋าช่วยลูกด้วยยยย!”
บนโต๊ะอาหาร สมาชิกตระกูลซูกำลังทานมื้อค่ำกันเกือบเสร็จแล้ว เนื่องจากไม่มีใครอยากตามใจนิสัยเสียของจื่อซี จึงไม่มีใครเหลืออาหารไว้ให้ และไม่มีใครออกไปตามเขามากินด้วย
ทว่าจู่ ๆ ทุกคนก็ต้องสะดุ้งเมื่อเห็นซูจื่อซีพุ่งพรวดเข
