บทที่ 196 สุภาพกับลูกสาวของฉันหน่อย!
ซูเหอเวิ่นเพ่งมองจอโทรศัพท์ด้วยความสงสัย ทว่าวินาทีที่ภาพหญิงสาวในสภาพสิ้นใจอย่างอนาถปรากฏแก่สายตา ทำเอาเขาสะดุ้งสุดตัว ราวกับแมวที่ขนตั้งชี้ทั้งแผ่นหลัง
“แม่งเอ๊ย!” เขาเผลอหลุดอุทานคำหยาบออกมาด้วยความลืมตัว
ท่านผู้เฒ่าซูที่กำลังอ่านหนังสือพิมพ์เงียบ ๆ เพื่อรอชิมบะจ่างถึงกับขมวดคิ้วมุ่น เอ่ยตำหนิด้วยเสียงเฉียบขาด “พูดจาอะไรเหลวไหล มารยาทหายไปไหนหมด?”
“คุณปู่ครับ… ผม ผมแค่ตกใจน่ะครับ ฮือ…” ซูเหอเวิ่นหน้าถอดสี รีบเลื่อนโทรศัพท์ออกห่างตัว
“เป็นผู้ชายทั้งคน แค่คลิปวิดีโอแค่นี้ถึงกับตกใจขนาดนั้นเชียว?” ท่านผู้เฒ่าซูยังคงรักษาท่าทีเคร่งขรึม
แม้ชายชราไม่ได้เห็นคลิปด้วยตาตัวเอง แต่จากเสียงแปลกๆ ที่ลอดออกมา ก็พอมองออกว่าเป็นคลิปวิดีโอทั่วไป ซูเหอเวิ่นถึงกับน้ำตาคลอ “คุณปู่ครับ คลิปนี้มัน… มันไม่เหมือนคลิปอื่นจริง ๆ นะครับ!”
“เอามานี่ ฉันจะดูเองว่ามันไม่เหมือนตรงไหน” ท่านผู้เฒ่ายื่นมือออกไป ท่าทางหนักแน่นสมกับเป็นทหารเก่า
“!”
เด็กสมัยนี้… ทำไมมันน่ากลัวขนาดนี้!
นิ้วของท่านผู้เฒ่าซูสั่นระริกโดยไม่รู้ตัว ท่านรีบวางโทรศัพท์คืนให้ซูจื่อซีทันที
ว้าว! นี่เป็นครั้งแรกที่คุณปู่คืนโทรศัพท์ให้เขาเร็วขนาดนี้เลยแฮะ!
เด็กชายคิดในใจเมื่อเห็นการตอบสนองของชายผู้เป็นใหญ่ในบ้าน
ซูเหอเวิ่นถามด้วยน้ำเสียงลุ้น ๆ “เป็นยังไงบ้างครับคุณปู่?”
ท่านผู้เฒ่าซูแสร้งทำเป็นกระแอมไอ แล้ว