ซีเถียงไม่ออก
ทุกคนบนโต๊ะที่คิดว่าจื่อซีจะลุกไปอาละวาด กลับต้องประหลาดใจที่เห็นเขานั่งลงด้วยความอดทน ใช้ตะเกียบคีบเนื้อไก่ลงไปแกว่งล้างในน้ำไม่หยุด ทั้งล้างทั้งกิน ทั้งกินทั้งน้ำตาคลอด้วยความแค้น
คุณยายซูมองมู่กุยฝาน
วิธีนี้… มันได้ผลกับเจ้าเด็กดื้อคนนี้จริง ๆ เหรอเนี่ย?
จื่อซีกินไก่ล้างน้ำไปหลายชิ้น กระดกน้ำตามไปถึงสามขวดจนอิ่มน้ำมากกว่าอิ่มข้าว ทันใดนั้นเสียงประกาศจบเกมก็ดังขึ้น
[ติ๊ง~ MVP ของเกมนี้: ปฐมจักรพรรดิผู้ไร้เทียมทาน]
จื่อซีแทบจะร้องไห้ออกมาจริง ๆ นี่มันรังแกเด็กกันชัด ๆ โกงกันซึ่งหน้าแบบนี้เลยเหรอ?!
“ไม่กินแล้ว!” คราวนี้จื่อซีระเบิดอารมณ์จริง ๆ เขาคว้าโทรศัพท์แล้วเดินหนีออกไปด้วยอารมณ์โมโหจัด
มู่กุยฝาน นายมันเก่งนักใช่ไหม
ก็แค่โกง คอยดูเถอะ เขาจะเปลี่ยนไปใช้ไอดีใหม่ ไอดีนี้พังก็ช่างมัน
คิดจะดัดนิสัยเขาเหรอ? ฝันไปเถอะ ในโลกนี้ไม่มีใครหน้าไหนจัดการซูจื่อซีคนนี้ได้หรอก
เขามุ่งหน้ากลับเข้าสวนด้วยอารมณ์ขุ่นมัว ทว่าในใจกลับเริ่มรู้สึกหวิว ๆ… หรือว่า เงาสีแดงที่เขาเห็นก่อนหน้านี้จะเป็นเรื่องจริงกันแน่?