บทที่ 193 ซู่เป่าน้อยกับลูกไม้ของการปราบผี
ซูโล่วรูม่านตาหดเล็กลงด้วยความสยดสยอง เขาดีดตัวลุกขึ้นยืนพัลวันจนโซฟาแทบคว่ำ!
ถังเถียนเถียนที่เพิ่งโผล่หน้ามาถึงกับผงะ “น…นี่ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันครับ?!”
วินาทีที่ผีเจี่ยวเจียวอ้าปากกว้างหมายฝังเขี้ยวลงบนคอของซูโล่ว ซู่เป่าก็เคลื่อนไหวประดุจสายฟ้า ยัยหนูพุ่งพรวดเข้ามาแล้วขว้างวัตถุทรงกลมเข้าใส่ปากเน่าเฟะนั่นด้วยความแม่นยำ!
กร๊อบ…!!
เสียงกระทบกันระหว่างของแข็งทำเอาคนฟังเสียวฟันไปถึงราก ผีสาวสะดุ้งสุดตัวรีบถอยกรูด พยายามสำรอกสิ่งที่ติดคอออกมาอย่างเอาเป็นเอาตาย
และแล้วเธอก็พบว่า… สิ่งที่เธอกัดเข้าไปเต็มเปา คือ เต่านั่นเอง!
ร่างของคุณปู่เต่าร่วงลงบนโซฟาในสภาพหงายท้อง ขาทั้งสี่ข้างตะเกียกตะกายโบกไปมาโดยไร้ทิศทาง…
โอย! ตะกี้เกือบเอาชีวิตไปทิ้งในปากผีแล้วไหมล่ะเรา!
“คุณเต่าแก่คะ หนูขอโทษ!” ซู่เป่าละล่ำละลักบอก พอดีเมื่อกี้คว้าอะไรได้ใกล้มือก็เลยขว้างออกไปก่อนเพื่อช่วยลุงสี่
เต่าตัวน้อยพยายามตะเกียกตะกายเอาเท้าเกาะหมอนอิงเพื่อพลิกตัว แต่ยังไม่ทันจะทำสำเร็จ เสี่ยวอู่ก็วิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามาแล้วเอาอุ้งเท้าเหยียบลงบนกระดองซ้ำไว้อีก
ซู่เป่าหันไปเผชิญหน้ากับผีสาว ขณะที่จี้ฉางขยับปลายนิ้วเบา ๆ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “ดูเหมือนปีศาจร้ายตัวจริง จะยังไม่ยอมออกมา”
“ช่างเจ้าเล่ห์จริง ๆ ค่ะ!” ซู่เป่าพยักหน้าเห็นด้วย
เสี่ยวอู่ที่เหยียบเต่าอยู่พลันเสียหลักเท