ทันทีที่ดวงตานั้นปรากฏขึ้น มันเหมือนกับว่าโลกรอบตัวผมถูกแช่แข็งกะทันหัน
ผมจำแนกรายละเอียดเล็กน้อยของดวงตาได้ทั้งหมด พวกมันมีสีน้ำตาลแต่กลับเข้มกว่าที่ควรจะเป็น โทนมันเข้มจนเกินไป รูม่านตาขยายกว้างอย่างผิดธรรมชาติราวกับจะกลืนกินแสงสว่างรอบข้างไปหมดสิ้น ภายในมีเส้นริ้วจาง ๆ พาดผ่านม่านตาเสมือนรอยร้าวใต้ผิวกระจก
และถึงแม้ว่ามันจะไม่ได้ขยับ แต่กลับรู้สึกได้ว่ามันมองเห็น
มองเห็นตัวผมจริง ๆ
ผมยืนนิ่งพร้อมกับกลั้นลมหายใจ จนกระทั่ง…
ปัง!
สัญชาตญาณเข้าครอบงำ ผมถีบประตูออกไปสุดแรงเกิด
“ห่ะ!”
เสียงอุทานในลำคอดังขึ้น ร่างชุดคลุมสีขาวทุกคนหันขวับมาทางพวกเรา ให้ความรู้สึกราวกับมีดวงตามากกว่าหนึ่งโหลกำลังรุมเล็งความสนใจมาที่ผม
‘ชิบหายแล้ว!’
เจมี่ดูเสียขวัญ ซึ่งเอาจริง ๆ ผมเองก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่ ท้องไส้ของผมบิดมวนจนแทบจะผูกเงื่อนได้อยู่แล้ว แต่อาจจะเป็นเพราะชั่วโมงบินในการเล่นเกมสยองขวัญทั้งชีวิตสำแดงผลออกมา— ผมจึงยังพอจะประคองสติให้ตัวเองโกยแน่บไปทางออกได้
“วิ่ง…”
โชคดีที่ผมเร็วพอจะทำให้พวกคนชุดขาวไหวตัวไม่ทัน ลำตัวไปถึงทางออกของห้องอย่างรวดเร็ว
เจมี่ตามหลังมาติด ๆ
“ผู้บุกรุก!”
“จับมันเร็วเข้า! พวกมันเห็นหมดแล้ว! ปล่อยให้หนีไปไม่ได้เด็ดขาด!”
ชายชุดขาวไล่ตามพวกเรา อย่างน้อยระยะห่าง
