ที่ชิงจังหวะมาได้ในตอนแรกก็ช่วยให้เรานำหน้าอยู่พอสมควร อย่างไรก็ตาม ช่องว่างนั้นกลับลดลงอย่างรวดเร็ว
‘เชี่ยอะไรวะเนี่ย!? พวกแม่งเป็นนักวิ่งโอลิมปิกกลับชาติมาเกิดหรือไง…!?’
ผมเริ่มตื่นตระหนกเมื่อเห็นความเร็วที่พวกมันไล่กวดมา
แต่ไม่นานนัก ผมก็ตระหนักได้ว่าพวกเขาไม่ได้เร็วเกินไป
เมื่อมองข้างหน้า สายตาเห็นเจมี่วิ่งแซงผ่านตัวเองไปพร้อมกับไม้เซลฟี่และไฟฉายของเขา ผมก็รู้ซึ้งในทันทีว่าอะไรคือปัญหา
…ตัวผมเนี่ยแหละ ปัญหา
เวรเอ๊ย!
‘ฉันควรจะเริ่มออกกำลังกายจริง ๆ จัง ๆ สักที!’
สถานการณ์แบบนี้คงจะโผล่มาบ่อยขึ้นเรื่อย ๆ แน่ ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว ถ้าผมไม่พัฒนาตัวเองก็คงกลายเป็นศพเข้าสักวัน
แต่ที่สำคัญยิ่งกว่านั้น…
‘จะให้มันจับตัวไม่ได้เด็ดขาด! พวกมันฆ่าฉันแน่ถ้าโดนจับได้!’
ก่อนหน้านี้ก็ไม่ค่อยมั่นใจเท่าไหร่หรอก แต่ตอนนี้ผมมั่นใจเต็มร้อย ร่างคนที่ถูกพวกชุดขาวประหลาดลากไปก่อนหน้านี้… พวกเขาเสียชีวิตหมดแล้ว
ร่องรอยเลือดบนพื้นพิสูจน์เรื่องนั้นได้ชัดเจนที่สุด
“ทำไมมันยาวจังวะ?”
ผมมองทางข้างหน้า รู้สึกเหมือนกับว่าอุโมงค์ที่นำไปสู่ห้องประหลาดนั่นดูยาวไกลกว่าตอนขามา ผมรู้ว่ามันเป็นแค่จินตนาการ แต่ปอดของผมกำลังลุกไหม้ ระยะห่างระหว่างตัวผมกับพวกชุดขาวหดสั้นลงเรื่อย ๆ
‘อ๊าก ไอ้บัดซบ!’
ฝ่ามื
