อข้างหนึ่งเอื้อมออกมาจนเกือบจะแตะโดนหัวไหล่ ผมกัดฟันและบังคับขาให้ก้าวต่อไป
“ตรงนั้น!”
ในที่สุด… บันได ทางขึ้นอยู่ตรงนั้น
เจมี่ชะลอความเร็วลงเมื่ออยู่ใกล้บันได สายตาจ้องไปยังประตูกลด้านบน
“ไม่ต้องสนอะไรทั้งนั้น ไปเลย!”
ผมเตรียมการสำหรับฉากนี้เอาไว้แล้วด้วยการสั่งให้ไนท์วอล์กเกอร์ที่ยังอยู่ข้างบนให้เคลื่อนย้ายรูปปั้นออกจากประตูกลถ้ามันยังทับอยู่
“แต่…”
“ไม่มีแต่แล้ว!”
“โอเค!”
เจมี่กัดฟันกรอด ตะเกียกตะกายขึ้นบันได แล้วเอาไหล่กระแทกประตูกล แกร๊ก! มันเปิดออกพร้อมกับส่งเสียงเสียดแหลม สายลมเย็น ๆ โลดแล่นปะทะเข้าตัวผมทันที แววตาของเจมี่เปล่งประกายฉายชัดด้วยความหวังขณะหันกลับไป
“ได้แล้ว!”
“ให้ไวเลย!”
ผมเหลียวหลังไป เห็นชายชุดขาวอยู่ห่างจากตัวเองเพียงไม่กี่เมตร หัวใจของผมแทบจะกระดอนออกมาผ่านคอหอยในขณะที่ตัวพุ่งขึ้นบันได ทว่าพอก้าวขึ้นไปได้สองขั้น ผมก็รู้สึกถึงบางสิ่งบางอย่างคว้าหมับเข้าที่ข้อเท้าซ้าย
“….!?”
ผมหันไปมองด้วยความสยดสยอง หนึ่งในชายชุดขาวคว้าข้อเท้าของผมไว้แน่น และในวินาทีนั้นเอง ผ้าคลุมศีรษะก็เลื่อนหลุด เพียงพอที่จะให้ผมเห็นสิ่งที่อยู่ใต้มัน
“จับได้แล้ว!”
ภายใต้ผ้าคลุมส่วนฮู้ดนั้น ผมสังเกตเห็นถึงใบหน้าหนึ่ง
ซีดเซียวอย่างกับเป็นโรค โหนกแก้มแคบจนแทบจะดูไม่
