เหมือนมนุษย์ ก้อนอากาศขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอของผมเมื่อเห็นร่างอื่น ๆ โผล่ตามหลังเขา แต่ละคนดูน่าขนลุกพอกัน ร่างกายผมแข็งเกร็งไปชั่วขณะก่อนจะกระชากขากลับด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมดที่เหลืออยู่
“โอ้ย ชิบ!”
เจมี่หันกลับมาราวกับรับรู้ได้ว่าผมกำลังตกอยู่ในวิกฤต ไม้เซลฟี่ยกสูงขึ้น
ผัวะ!
ตัวกล้องกระแทกเข้ากับฝ่ามือของชายคนนั้นจนมันผงะ
“ปล่อย… โว้ย!”
ผัวะ! ผัวะ!
เจมี่ฟาดไม้นั่นลงซ้ำไปซ้ำมา
และแล้ว—
แกร๊ง!
ด้วยแรงฟาดสุดท้ายทำให้ไม้เซลฟี่หักสะบั้น ตัวกล้องปลิดปลิวไปด้านหลัง แรงบีบที่ข้อเท้าของผมได้คลายตัวออก
“เร็วเข้า!”
ผมคว้ามือของเจมี่ที่ยื่นมาพร้อมกับเก็บกล้องที่ตกอยู่ไม่ห่างจากตัวมากนัก แล้วเราทั้งคู่ก็รีบวิ่งหนีออกไป เหงื่อกาฬไหลลงมาตามแนวหลังคอของผม
‘เกือบไปแล้วไหมล่ะ!’
จังหวะนั้น ผมนึกว่าตัวเองจะไม่รอดแล้วจริง ๆ
ถ้าไม่ใช่เพราะเจมี่ละก็…
ผมไม่อยากจะคิดเลย แต่พอมองกลับไปแล้วเห็นชายชุดขาวยังคงมีตัวตนอยู่ตรงนั้น ผมก็รู้เลยว่าเรื่องนี้ยังอีกยาวไกลกว่ามันจะจบ ผมรีบวิ่งนำหน้าไป ส่วนเจมี่ตามผมมาด้วยสีหน้าซีดเผือดโดยสมบูรณ์
“โถง… ฮ่าาา… แรก ทางออก อยู่นั่น”
เขาเหนื่อยล้าจนเสียงพูดออกมาพร้อมกับลมหายใจขาดห้วง ถึงอย่างนั้นผมก็เข้าใจความหมายที่เขาจะสื่อและพยักหน้า เรียวขาวิ่งผ่านห้องจัดแสดงนิทรรศการ
