บทที่ 192 ไม่มีใครรักพี่ชายได้เท่าฉัน
ซูโล่วตกใจจนลำคอแข็งทื่อ ความเย็นวาบแล่นพล่านไปทั่วร่างจนเกือบหลุดร้องตะโกนออกมา เขาพยายามรวบรวมสติอันน้อยนิด เพื่อรักษามาดพระเอกไว้อย่างสุดความสามารถ มือหนากอดซู่เป่าไว้แน่นพลางถอยกรูดไปหนึ่งก้าว
โลกทัศน์ที่เขาเคยยึดถือพังทลายลงไม่มีชิ้นดี!
ถ้าจะบอกว่าผีที่เห็นคืนนั้นเป็นเพราะเขางัวเงียจนตาฝาดไปเอง…
แต่สิ่งที่ยืนจ้องหน้าเขาอยู่ตอนนี้มันชัดเจนเกินไปแล้ว
ทำไม… ทำไมเขาต้องเห็นผีผู้หญิงคนนี้ตามหลอกหลอนไม่เลิกกันนะ!
“อย่าเข้ามานะ!” เสี่ยวอู่ที่อยู่ในกระเป๋าสัตว์เลี้ยงดูเหมือนสัมผัสได้ถึงความสยอง มันตะโกนลั่นด้วยน้ำเสียงแหลมสูง ซึ่งเป็นประโยคเดียวกับที่ซูโล่วกำลังกรีดร้องอยู่ในใจพอดีเป๊ะ!
แม้ซูโล่วจะไม่เคยเห็นหน้าค่าตาแฟนคลับคนนี้แบบชัด ๆ มาก่อน แต่ชื่อเสียของเธอก็ดังกระฉ่อนในหมู่แฟนคลับจนเขาคุ้นหูดี คนที่ชอบมาเคาะประตูกลางดึก แอบติดตั้งเครื่องติดตาม และเคยแอบเข้าไปในห้องพักที่เขาเช็กเอาต์แล้วเพื่อเก็บเส้นผมของเขาไป…
นี่มันแฟนคลับสตอล์กเกอร์โรคจิตตัวจริงเสียงจริง!
ใครกันที่บอกว่าผีออกมาตอนกลางวันไม่ได้! ละครน้ำเน่าพวกนั้นหลอกดาวชัด ๆ!
ท่ามกลางความตระหนก ซู่เป่ากลับมีท่าทีสงบนิ่ง ยัยหนูทำหน้าครุ่นคิดก่อนจะถามขึ้นมาดื้อ ๆ “จริงด้วยลุงสี่… คำว่าสตอล์กเกอร์นี่หมายถึงอะไรเหรอคะ?”
เธอได้ยินคนข้างล่างพูดกันเมื่อกี้เลยสงสัยขึ้นมา
แฟนคลับสตอล์กเกอร์นี่เป็นแฟ