อนธการเข้ามาคุกคามผมไปทั้งตัวทันทีที่ประตูกลด้านบนปิดสนิท ชั่ววินาทีนั้นเอง ผมรู้สึกเหมือนยืนเคว้งคว้างอยู่ในความว่างเปล่า
แต่แล้ว…
ทุกอย่างก็กลายเป็นสีน้ำเงิน
แว่นตาตรวจจับพลังงานกะพริบเบา ๆ บ่งบอกว่ามันเริ่มทำงาน ภาพของอุโมงค์ใต้ดินปรากฏขึ้นรอบตัวผม ผนังหินแลดูบีบอัดเข้ามาจากทุกทิศทางเพราะมีความกว้างเพียงช่วงแขน อากาศภายในหนาแน่น ลมหายใจแต่ละครั้งให้ความรู้สึกอึดอัด
ผมยังมองเห็นได้อยู่
นั่นคือข่าวดี
ส่วนข่าวร้าย…
อุณหภูมิมันลดต่ำลงไปอีก
ผมเห็นลมหายใจของตัวเองม้วนตัวอยู่ตรงหน้าจนเกิดฝ้าบนเลนส์แว่นทุกครั้งที่หายใจ ความหนาวเหน็บในที่แห่งนี้ล้ำลึกกว่าด้านนอก ในจุด ๆ นี้ผมแทบจะสั่นสะท้านไปหมดแล้ว
‘ท-ทำไมมันเย็นขนาดนี้ล่ะเนี่ย?’
“ที่… ท-ที่นี่คือที่ไหน?”
เสียงของเจมี่ดังมาจากใกล้ ๆ ผมหันไปเห็นเขายืนอยู่ไม่ไกลจากตัวเอง กำลังถือไม้เซลฟี่ไว้ข้างหน้าควบคู่กับไฟฉายที่ตอนนี้ปิดอยู่
ผมคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถอดแว่นตาออก
หลังจากนั้น ความมืดมิดก็กลืนกินผมอย่างแท้จริง
แต่ในขณะเดียวกัน ความหนาวเย็นได้จางหายไป ทำให้ในที่สุดก็รู้สึกว่าตัวเองกลับมาหายใจได้อีกครั้ง
“…ไม่รู้สิ” เสียงของผมสะท้อนแผ่วเบา พวกเรากำลังอยู่ในอุโมงค์อะไรสักอย่าง แต่ผมเดาไม่ออกเลยว่ามันจะนำทางไปสู่อะไร
แต่ถ้าจะให้พ
