มคืบคลานเข้ามา บีบรัดรอบอกผม จากนั้น ท่ามกลางแสงเรืองรองปรากฏห้องหนึ่งเริ่มเป็นรูปเป็นร่าง ลมหายใจของผมหลุดออกจากร่างไปโดยสมบูรณ์
‘หยุดก่อน…’
ผมหยุดกะทันหันเมื่อเราเข้าใกล้ห้องนั้นมากขึ้น แล้วกลืนน้ำลายลงอย่างประหม่า
เจมี่เองก็เหมือนกัน ลมหายใจของเขาหนักหน่วง
ความวิตกกังวลพุ่งพล่านไปทั่วร่างของผมเมื่อเสียงฝีเท้าข้างหลังยังคงใกล้เข้ามาอย่างต่อเนื่อง ยิ่งถาโถมความกดดันมากขึ้น
ผมกำลังจะขยับตัว แต่เจมี่กลับยื่นมือมาหยุดไว้และเคลื่อนไม้เซลฟี่ไปด้านหน้า
ผมเข้าใจได้ทันทีว่าเขาพยายามจะแสดงอะไรบางอย่างให้ผมเห็นเมื่อเหลือบมองหน้าจอโทรศัพท์ของเขา กล้องแพนไปข้างหน้า เผยให้เห็นห้องขนาดใหญ่ที่อาบย้อมด้วยแสงเรืองรองริบหรี่จากเทียนไข เปลวไฟมัวหมองทอดเงายาวผ่านพื้นที่ห้อง มันเป็นแหล่งกำเนิดของแสงสีส้มอันอบอุ่นนั้น
ณ ใจกลางมีโลงศพวางอยู่ รายล้อมด้วยบรรดาเก้าอี้ที่เรียงวงเป็นรูปแบบอะไรสักอย่าง มีสัญลักษณ์สีแดงสลักไว้บนพื้น การจัดวางเป็นวงล้อมแบบนี้มันเหมือนกับพิธีกรรมผนึกอะไรทำนองนั้น
อีกทั้งยังมีเก้าอี้ตัวอื่น ๆ กระจายอยู่ตามขอบห้อง พร้อมกับโต๊ะสองสามตัวและตู้ที่ถูกผลักไปไว้ด้านข้าง
ผมสูดลมหายใจเย็นยะเยือกเมื่อเห็นภาพดังกล่าว อากาศอันอุดอู้เติมเต็มปอดของผม
“…ไม่มีใครอยู่เลย” เจมี่กระซิบกระ
