นี้
ผมสัมผัสได้ถึงความหวาดผวาและสยดสยองสุดใจในน้ำเสียงนั้น
ว่าแต่ พวกเขาเป็นใครกันแน่นะ?
‘พวกเขามีความเกี่ยวข้องอะไรสักทางกับเด็กผู้หญิงรึเปล่า?’
ผมไม่รู้ แล้วก็ไม่มามัววนเวียนหาคำตอบด้วย เป้าหมายเดียวในตอนนี้คือไปให้ถึงปลายสุดอุโมงค์และหาทางออกให้เจอ
เสียงฝีเท้าของพวกเราดังกึกก้องไปทั่วอุโมงค์ แสงไฟฉายของเจมี่กระเด้งไปมาอยู่ด้านหน้า
ตึ่บ! ตึ่บ! ตึ่บ!
เสียงฝีเท้าหวนกลับมาดังจากข้างหลัง ผมชะลอความเร็วลง เพราะไม่สามารถส่งเสียงดังได้อีกต่อไปแล้ว
เจมี่เองก็เข้าใจเรื่องนี้จึงชะลอความเร็วเช่นกัน พวกเราทั้งคู่ถอดรองเท้าออกราวกับกำลังคิดแบบเดียวกัน
ผมกลั้นหายใจพร้อมกับมองกลับไปด้านหลัง
มืดสนิท
‘ไปกันเถอะ’
เจมี่เป็นคนแรกที่เคลื่อนไหว ผมตามไปไม่ห่าง
พวกเราไม่ได้ส่งเสียงใด ๆ อีกเลยขณะวิ่งไปข้างหน้าเรื่อย ๆ ไม่นานก็มีอะไรบางอย่างสะดุดสายตาเรา
“….!?”
แสงไฟสีส้มสลัว
ผมตื่นตัวขึ้นมาทันที เช่นเดียวกับเจมี่ที่ชะลอเท้าลง แต่ในเมื่อเสียงฝีเท้าข้างหลังใกล้เข้ามา พวกเราก็ไม่เหลือทางเลือกอื่นนอกจากต้องไปต่อ
ตึ่บ! ตึ่บ!
แสงสีส้มดูใกล้มากขึ้นทุกครั้งที่พวกเราย่างก้าว ขยายวงกว้างออกไปเบื้องหน้าเสมือนเปลวไฟที่แผดเผาอย่างเชื่องช้า เมื่อพวกเราเคลื่อนไปใกล้ ความรู้สึกหวาดกลัวเริ่
