บทที่ 180 ความเชื่อใจพังทลาย คนที่ได้รับบาดเจ็บคือคนบริสุทธิ์
ชางชิงเป่ยถูกกดลงกับพื้นและรุมทำร้ายอย่างหนัก ในช่วงเวลานี้เพื่อนบ้านต่างออกไปทำงานกันหมด ส่วนครอบครัวก็มีคนแก่และเด็กก็พากันออกไปเดินเล่นข้างนอกจนทางเดินเงียบเชียบ
“พวกคุณเป็นใครกัน…!” เขาตะโกนถามด้วยความตกใจและหวาดกลัวสุดขีด
มู่กุยฝานค่อย ๆ โน้มตัวลงมา เลิกคิ้วพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา “อาศัยยอดวิวจากหน้าฉันทำมาหากินมาหลายวัน ฉันคิดว่านายน่าจะคุ้นหน้าฉันดีนะ?”
ตอนนั้นเองชางชิงเป่ยถึงได้จำเขาได้ ไม่ใช่ผู้ชายคนนี้หรอกหรือ ที่เขาเห็นอยู่ในคลิปที่ตัวเองตัดต่อทุกวัน?
“คุณ… คุณทำร้ายร่างกายคนอื่นมันผิดกฎหมายนะ!” เขาละล่ำละลักขู่กลับด้วยความร้อนรน
“ไม่เป็นไร ขนาดนายยังไม่กลัวกฎหมายเลย แล้วฉันจะไปกลัวทำไม?” มู่กุยฝานเหยียดยิ้ม
ชางชิงเป่ยเห็นท่าไม่ดี ริมฝีปากเริ่มสั่นพะงาบ “คุณอย่าทำอะไรบ้า ๆ นะ ที่นี่มีกล้องวงจรปิด…” ยังไม่ทันขาดคำ เขาก็เห็นร่างคุ้นตาเดินตรงมาแต่ไกล นั่นคือเจ้าของหอพักนั่นเอง!
“เจ้าของหอ ช่วยด้วย! มีคนทำร้ายผม!” ชางชิงเป่ยรีบตะโกนสุดเสียง
ซูเสี่ยวอวี้เดินถือแก้วชานมในมือ เธอแทบไม่ได้สนใจเสียงตะโกนร้องเรียกของชางชิงเป่ยด้วยซ้ำ กลับดูดชานมคำโตอย่างสบายใจ “ชานมในหน้าร้อนนี่สุดยอดจริง ๆ!”
ซูเสี่ยวอวี้พึมพำกับตัวเอง “แปลกจริง ๆ ทำไมกล้องวงจรปิดแถวนี้ถึงเสียพร้อมกันหมดนะ? สงสัยต้องไปเช็กหน่อยแล้ว” พูดจบเธอก็เดินผ่า
