นไปหน้าตาเฉย ราวกับไม่เห็นเหตุการณ์ตรงหน้าเลยสักนิด
ชางชิงเป่ยหน้าซีดเผือด… กล้องวงจรปิดเสียอย่างนั้นหรือ?!
“พาเขาเข้าไปข้างใน เราจะคุยกันดี ๆ” มู่กุยฝานโบกมือสั่งการ
ชางชิงเป่ยพยายามร้องขอความช่วยเหลืออีกครั้ง แต่จู่ ๆ ชายชุดดำคนหนึ่งก็ฟาดฝ่ามือลงบนจุดตายหลังต้นคอ ในวินาทีนั้นเขาก็พบว่าตัวเองไม่สามารถส่งเสียงใด ๆ ออกมาได้อีก!
ประตูปิดลงพร้อมกับความหวังดับวูบไปกับตา
ภายในห้องเช่าอันคับแคบ พื้นที่ดูอึดอัดขึ้นมาทันทีเมื่อมู่กุยฝานและชายชุดดำร่างยักษ์หลายคนเข้าไปยืนรวมกัน มู่กุยฝานเชิดคางขึ้นเล็กน้อยเป็นสัญญาณ
“วางใจเถอะ พวกเราเป็นคนมีระดับ จะไม่ทำให้ห้องนายสกปรกหรอก” ชายชุดดำคนหนึ่งตบไหล่ชางชิงเป่ยเบา ๆ
ชางชิงเป่ยตาเหลือก… นี่พวกมันจะฆ่าปิดปากเขาเหรอ?!
เขาเห็นชายชุดดำสวมถุงมือแล้วหยิบมีดทำครัวจากในครัวเล็ก ๆ ขึ้นมา
อีกคนหนึ่งกดมือของเขาไว้กับพื้น…
“ชอบตัดต่อคลิปหากินนักใช่ไหม? งั้นก็ตัดนิ้วที่เหลือทิ้งไปให้หมดเลยแล้วกัน! ต่อไปจะได้ไม่ต้องมารวบรวมยอดวิวบ้าบออะไรนี่ได้อีก” มู่กุยฝานหัวเราะในลำคออย่างเย็นชา
ในนาทีวิกฤต ความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวของชางชิงเป่ยกลับไม่ใช่การขอชีวิต แต่เป็นสัญชาตญาณความโลภ…
ถ้าเขาสูญเสียนิ้วไป เขาสามารถใช้ฐานะคนพิการมาดึงยอดวิว สร้างความน่าสงสารขายของได้แน่ ๆ!
ทันใดนั้นแสงวาวจากใบมีดก็พุ่งวาบลงมา ชายชุดดำสับมีดลงมาอย่างรุนแรง! ชางชิงเป่ยตกใจสุดขีดรีบหดมือกล
