บทที่ 174 ความจริงมีผีตั้งสองตน!
ซู่เป่ากำยันต์สีเหลืองไว้แน่นในมือ พลางขมวดคิ้วจ้องมองผ้าสีฟ้าที่คลุมร่างไร้วิญญาณอยู่ไกล ๆ
“วิญญาณร้ายตนนี้เจ้าเล่ห์มากเลยค่ะ” ซู่เป่าพึมพำ “พี่สาวเขา… เอ๊ะ??”
“มีอะไรเหรอลูก?” มู่กุยฝานก้มลงถาม
ซู่เป่าชี้ไปยังศพเด็กสาว “คุณพ่อขา ดวงตาของพี่สาวคนนั้นปิดลงแล้วค่ะ”
มู่กุยฝานหรี่ตามองตาม และพบว่าเป็นตามดั่งคำลูกสาวจริง ๆ แม้คนอื่นไม่ทันสังเกต แต่เขาและซู่เป่าที่คอยจับตาดูอยู่ตลอดเห็นชัดเจนว่า ศพที่เคยเบิกตากว้างเมื่อครู่ บัดนี้กลับหลับตาลงสนิท
“เมื่อคืนศพผู้ชายไม่ได้เป็นแบบนี้นี่นา…” มู่กุยฝานนึกย้อนไป ตอนเจอศพเด็กหนุ่มอยู่ในน้ำ ดวงตาของเขาเหลือกขาว แต่พอขึ้นฝั่งมา ลูกตากลับขยับกลิ้งไปมาแถมยังมองตามเขาด้วย
ซู่เป่านิ่งเงียบจ้องมองผิวน้ำอยู่นาน ก่อนโพล่งขึ้นมา “หนูรู้แล้ว พวกเราเข้าใจผิดค่ะคุณพ่อ”
“หืม?” มู่กุยฝานขมวดคิ้ว
“ที่นี่น่าจะมีผีร้ายอยู่สองตนค่ะ ตนหนึ่งดุร้ายมาก แต่อีกตนไม่ค่อยดุเท่าไหร่ เมื่อวานที่มาจับเท้าคุณพ่อคือ ผีดุร้าย ส่วนตัวที่ไม่ค่อยดุน่าจะเป็นตัวที่สิงร่างพี่สาวคนนี้อยู่ค่ะ”
“หมายความว่าเมื่อคืนมีผู้หญิงตกน้ำสองคน ส่วนเด็กสาวที่ชื่อจวินเอ๋อร์คงตายไปนานแล้ว และถูกผีตัวที่ไม่ค่อยดุสิงร่างเพื่อใช้เป็นเหยื่อล่อสินะ…” มู่กุยฝานประมวลผลตามทันที “พอเด็กหนุ่มช่วยสองคนแรกเสร็จ เขาเห็นจวินเอ๋อร์ที่อยู่ในน้ำซึ่งเป็นตัวปลอม จึงตัดสินใจลงไปช่วยอี
