‘อา… ฉันไม่อยากอยู่ตรงนี้เลยจริง ๆ’
ท้องไส้ส่งเสียงร้องคำรามราวกับว่ามันเสียสติไปแล้ว ผมจ้องมองเด็กสาวตัวน้อยที่แอบมองผ่านกรอบประตู
ผมค่อย ๆ ถอด ‘แว่นตาตรวจจับพลังงาน’ ออก เธอหายลับไปจากสายตา
พอใส่มันกลับเข้าไปใหม่
เธอปรากฏตัวตรงนั้นอีกครั้ง
‘ที่นี่ไม่มีห้องน้ำจริง ๆ เหรอ?’
น้ำดีตีตื้นขึ้นมาในลำคอ
เดิมทีแผนการของผมต้องมีการใส่แว่นอยู่แล้ว แต่เหตุผลหลักที่ผมใส่ ไม่ใช่เพื่อมาเห็นอะไรแบบนี้
“ฮ่าาา…”
ไอหมอกพวยพุ่งออกจากริมฝีปาก ความหนาวสั่นแล่นพล่านไปตามกระดูกสันหลังขณะที่โลกรอบกายเปลี่ยนไป— ทุกอย่างเย็นยะเยือก อาบย้อมไปด้วยสีน้ำเงินเข้มอันเงียบสงัด
ใช่แล้วล่ะ สีน้ำเงิน…
ในโลกโทนสีนี้ ทุกอย่างรอบตัวผมจะชัดเจนขึ้น
ภายใต้ฟิลเตอร์แว่น โลกทั้งใบดูคมชัดมากขึ้น แสงเงามลายหายไป รายละเอียดต่าง ๆ ของพิพิธภัณฑ์โผล่ออกมาจากความมืดสลัวราวกับโครงกระดูกท่ามกลางราตรี นี่แหละคือเหตุผลที่แท้จริงที่ผมใส่แว่น
เพราะมันทำให้ผมมองเห็นในที่มืดได้ดียิ่งขึ้น
‘ถ้ารู้เรื่องนี้เร็วกว่านี้ก็คงดี’
ไม่สิ บางทีอาจจะดีแล้วก็ได้ที่ผมเพิ่งมารู้คุณสมบัติดังกล่าว บางสิ่งบางอย่างบอกผมว่าอะไรก็ตามที่วิสัยทัศน์สีน้ำเงินเข้มนี้แสดงให้เห็น… ไม่ใช่สิ่งที่ผมสามารถมองดูแบบส่งเดชได้
“….?”
เด็กสาวชะโงกหน้าออกมาจากป
