รื่องจะบานปลายไม่พอ บ้างก็พูดจาเย้ยหยัน บ้างก็คอยเติมเชื้อไฟ เรื่องคอขาดบาดตายในสายตาคนพวกนี้กลับกลายเป็นเพียงเครื่องมือแสวงหาผลประโยชน์
จิตใจของคนบางคนจึงไม่ต่างอะไรจากปีศาจร้าย ภายนอกอาจดูเหมือนคนปกติทั่วไป แต่ภายในกลับดำมืดและน่ากลัวยิ่งกว่าผีเสียอีก
ซู่เป่าอมยิ้มเงียบกริบ ไม่เอ่ยอะไรออกมา
“ซู่เป่า อยากให้พ่อช่วยทำอะไรไหม?” มู่กุยฝานถาม
“ตอนนี้ยังไม่มีอะไรค่ะ” ซู่เป่าส่ายหน้า
อาจารย์เคยสอนเธอว่า ผีร้ายมีระดับต่างกัน บางตนออกฤทธิ์ได้แค่ตอนกลางคืน แต่บางตนที่แก่กล้าสามารถปรากฏตัวในเวลากลางวันได้ ในสถานที่มีพลังหยินเข้มข้น… ซึ่งกอหญ้ารกชัฏริมน้ำที่แดดส่องไม่ถึงตลอดปี หรือใต้เงาสะพานมืดสลัว ล้วนเป็นแหล่งรวมพลังชั้นดี
เมื่อคืนผีร้ายตนนั้นคร่าชีวิตเด็กชายไปคนหนึ่ง แถมยังกล้ามาจับเท้าของคุณพ่อ ซู่เป่ากังวลว่ามันจะร้ายกาจจนทำร้ายคนเพิ่ม จึงต้องออกมาดูให้เห็นกับตา
“งั้นเรากลับกันเลยไหม?” มู่กุยฝานถาม
ซู่เป่าส่องกล้องส่องทางไกลอีกครั้งแล้วรีบพูด “เดี๋ยวก่อนค่ะคุณพ่อ… พวกเราไปอีกฝั่งกันเถอะ”
แม่น้ำหยงเจียงมีสวนสาธารณะขนาบทั้งสองฝั่ง แต่ฝั่งที่พวกเขาอยู่มีเขตพักอาศัยหนาแน่นคนจึงพลุกพล่าน ส่วนอีกฝั่งเป็นย่านตึกสำนักงานซึ่งเงียบสงบกว่า โดยเฉพาะในยามค่ำคืน ความแตกต่างจะชัดเจนเหมือนอยู่คนละโลก
ทางด้านชางชิงเป่ย เขาไลฟ์สดริมแม่น้ำมาสองชั่วโมงจนปากแห้งหน้าแดงเพราะแดดเผา แต่ยอดคนดูในห้องไลฟ์กลับน้
