อยนิดจนน่าหงุดหงิด เขาไม่เข้าใจว่าทำไมไลฟ์เรื่องเดียวกันแต่คนอื่นถึงปังกว่า
ในจังหวะที่เขากำลังกระดกน้ำดื่ม จู่ ๆ สายตาก็เหลือบไปเห็นชายร่างสูงใหญ่คนหนึ่งกำลังแบกเด็กผู้หญิงตัวน้อยเดินห่างออกไปจากฝูงชน ความสูงอันโดดเด่นทำให้เขาจำได้ทันที
นั่นมันซู่เป่า!
ชางชิงเป่ยตาเป็นประกายทันที สำหรับเขา ซู่เป่าเท่ากับยอดวิวถล่มทลาย! เขาไม่รอช้ารีบเก็บข้าวของแอบสะกดรอยตามไปทันที
มู่กุยฝานจูงมือซู่เป่าเดินข้ามสะพานลอย ท่ามกลางเสียงแตรและฝูงชนราวกับเร่งรีบกลับบ้าน เสียงวิจารณ์เรื่องเหตุการณ์เมื่อคืนยังคงดังแว่วมาเป็นระยะ
“ข่าวล่าสุดยืนยันแล้วนะ เด็กหนุ่มที่เสียชีวิตเป็นนักเรียน ม.6 แถวนี้เอง… น่าสงสารจัง ช่วยคนตกน้ำขึ้นมาได้สองคนแต่ตัวเองกลับจมหายไป ส่วนคนที่รอดมาได้ที่คนเห็นน่ะ คือพลเมืองดีคนที่สองที่กระโดดลงไปช่วยซ้ำ เห็นว่าเป็นผู้ชายที่ตัวสูงมาก ๆ”
มู่กุยฝานฟังแล้วก็ประมวลผลในใจ ข่าวพวกนั้นพูดถูก ตอนเขากระโดดลงไป เด็กผู้หญิงสองคนถูกช่วยขึ้นฝั่งเรียบร้อยแล้วด้วยฝีมือเด็กหนุ่มคนนั้น
แต่สิ่งที่ยังเป็นปริศนาคือ เด็กหญิงคนที่สาม หายไปไหน?
ตามหลักการ หากตกน้ำพร้อมกันต่อให้เสียชีวิต ศพก็ควรวนเวียนตามกระแสน้ำ ไม่หายไร้ร่องรอย
แถมการตายของเด็กหนุ่มคนนั้นก็ประหลาดเกินไป… ไม่เหมือนคนหมดแรงจมน้ำทั่วไปเลยสักนิด
“ลงจากตรงนั้น” มู่กุยฝานเอ่ย “ข้ามสะพานไปอีกร้อยเมตรจะเป็นประตูด้านข้างของสวนสาธารณะฝั่งตรงข้าม”
