บทที่ 169 ช่วยคนยังผิดอีกหรือ?
ท่ามกลางความมืดมิดริมแม่น้ำหยงเจียง แสงไฟสีแดงสลับน้ำเงินจากเรือกู้ภัยกะพริบถี่สะท้อนผิวน้ำ เจ้าหน้าที่ยังคงพยายามค้นหาและลากสิ่งที่สงสัยว่าเป็นร่างคนขึ้นมาครั้งแล้วครั้งเล่า
หญิงวัยกลางคนคนเดิมถูกควบคุมตัวไว้ เธอกรีดร้องอย่างเสียสติ “ลูกสาวฉัน… เอาลูกสาวฉันคืนมา!…”
เวลาผ่านไปกว่าครึ่งชั่วโมงยังคงไร้วี่แวว เสียงซุบซิบจากคนรอบข้างเริ่มดังขึ้น บ้างก็ว่าเด็กสาวอาจถูกกระแสน้ำพัดไปไกลแล้ว หรืออาจจมดิ่งลงสู่ก้นแม่น้ำที่มืดมิด…
ซึ่งหมายความว่าโอกาสรอดชีวิตแทบจะเป็นศูนย์
“โธ่… ถ้าผู้หญิงคนนั้นไม่มัวแต่ก่อเรื่องวุ่นวาย ป่านนี้กู้ภัยอาจช่วยลูกสาวเธอทันก็ได้…”
“พอเถอะ อย่าซ้ำเติมเลย คนเพิ่งสูญเสียลูกสาวไปนะ…”
ยิ่งได้ยิน หญิงวัยกลางคนยิ่งรู้สึกเหมือนถูกเข็มพันเล่มทิ่มแทงหัวใจ ทว่าความโศกเศร้ากลับแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธแค้นที่ผิดที่ผิดทาง
ไม่ใช่… ไม่ใช่ความผิดของเธอ!
เธอแค่รักลูก ใจคนเป็นแม่ย่อมทำทุกอย่างได้เพื่อลูกไม่ใช่หรือ?
แล้วทำไมผู้ชายคนนี้ถึงไม่ไปช่วยลูกสาวเธอก่อน? ทำไมถึงหันกลับมาช่วยเธอที่ยังไม่ตายล่ะ!
แรงผลักดันจากความรู้สึกผิดอันสับสนมึนงงทำให้เธอขาดสติ หญิงวัยกลางคนโถมเข้าใส่มู่กุยฝานเหมือนกำลังบ้าคลั่ง ทั้งระดมหมัดทุบตีและเตะถีบเขาไม่ยอมหยุด
“ทำไมคุณไม่ช่วยลูกสาวฉันก่อน! คุณจะช่วยศพผู้ชายคนนั้นทำไม! คุณช่วยฉันทำไม!”
“คุณมันสมควรตาย! ลูกสาวฉันอายุแค่สิบ
