หกเองนะ แต่คุณกลับปล่อยให้เธอตาย… คุณมันสมควรตาย!”
ซู่เป่าที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กำหมัดแน่นด้วยความโกรธแทนคุณพ่อ เธอตะโกนก้อง “สะท้อนกลับ! สะท้อนกลับ! สะท้อนกลับขั้นสุดยอดไปเลย!”
คุณพ่อไม่ผิดสักหน่อย! คุณพ่อพยายามช่วยคนตั้งเยอะ ทำไมกลายเป็นคนผิดไปได้ล่ะ?
มู่กุยฝานดึงซู่เป่าไปหลบข้างหลัง สีหน้าของเขาเย็นชาดุจน้ำแข็ง แม้ในใจจะเข้าใจความสูญเสีย หากเป็นซู่เป่าที่หายไป เขาคงคลุ้มคลั่งกว่านี้ร้อยเท่า แต่ถึงแบบนั้นเขาก็ไม่ใช่คนที่ยอมให้ใครมารังแกง่าย ๆ
ชายหนุ่มรับมือและผลักหญิงคนนั้นออกไปเบา ๆ ก่อนเอ่ยเสียงเรียบเย็น “เห็นแก่ที่ลูกสาวคุณยังไม่รู้ชะตากรรม ผมจะไม่เอาความที่คุณทำร้ายร่างกายผมในครั้งนี้”
แต่หญิงคนนั้นยังไม่ยอมหยุดลงมือ
“คุณจะบ้าไปถึงไหน?!” ลุงพลเมืองดีที่ช่วยดูซู่เป่าให้คุณยายทนไม่ไหวอีกต่อไปจึงตะโกนด่า
“เขาเสี่ยงชีวิตลงไปช่วยคนนะคุณ! เมื่อกี้เขาเกือบเอาชีวิตไม่รอดในน้ำด้วยซ้ำ!”
“คุณมีสิทธิ์อะไรมาเรียกร้องให้คนอื่นต้องสละชีวิตเพื่อลูกสาวคุณ? ชีวิตลูกคุณสำคัญ แล้วชีวิตคนอื่นไม่ใช่ชีวิตหรือไง!”
“แล้วยังไงล่ะ! ก็ตอนนี้ฉันเป็นฝ่ายที่ต้องสูญเสียลูกสาวนะ!” หญิงวัยกลางคนกัดริมฝีปากแน่น
“ฉันไปอ้อนวอนขอให้เขาช่วยตั้งแต่เมื่อไหร่!” ความร้อนรนจนหน้ามืดทำให้เธอพลั้งปากพูดประโยคเนรคุณออกมา
คนรอบข้างต่างพากันอึ้งจนพูดไม่ออก มีคนตะโกนสวนขึ้นมา “ลูกสาวคุณมีแม่แบบคุณนี่โชคร้ายจริง ๆ! ไม่แปลกหรอกที่เ
