ด็กมันจะคิดสั้นฆ่าตัวตาย!”
หญิงคนนั้นระเบิดอารมณ์ร้องไห้โฮ “พวกคุณพูดอะไรน่ะ! ใจร้ายที่สุด! เขาช่วยลูกฉันขึ้นมาได้ไหมล่ะ? ก็ไม่! แล้วจะมาทวงบุญคุณอะไรกับฉัน…” พูดไปเธอก็เหวี่ยงแขนจะตบคนพูด
เจ้าเสี่ยวอู่ที่ซ่อนตัวอยู่บนไหล่ซู่เป่าเห็นท่าไม่ดี มันรีบยื่นหัวออกมาแล้วพ่นคำสาปแช่งเสียงแหบพร่า “ยัยแก่ปากเสีย ล้มก้นจ้ำเบ้าไปซะ!”
สิ้นคำพูดของนกแก้ว ร่างของหญิงวัยกลางคนก็พลันลื่นพรืดล้มลงกับพื้นดัง ตุ้บ! หัวของเธอโขกพื้นเข้าอย่างจังจนอยู่ในท่าคุกเข่าต่อหน้ามู่กุยฝานพอดี
เสี่ยวอู่เองก็ดูจะตกใจในความศักดิ์สิทธิ์ของปากตัวเอง มันรีบมุดหัวกลับไปแนบชิดกับซู่เป่าทันที
“ไปกันเถอะ” มู่กุยฝานอุ้มซู่เป่าขึ้นแนบอก
เขาให้ปากคำกับเจ้าหน้าที่ดับเพลิงเสร็จแล้ว การอยู่ที่นี่ต่อไม่มีประโยชน์อะไรอีก จึงหันหลังกลับพลางเหลือบมองร่างของศพชายที่นอนอยู่ริมตลิ่งอีกครั้ง
ในวินาทีนั้น สายลมพัดเอาผ้าคลุมใบหน้าศพเปิดออก เผยให้เห็นผิวสีซีดจากการแช่น้ำ
หัวใจของมู่กุยฝานกระตุกวูบ
ลูกตาของศพ… กำลังจ้องมายังเขา!
เมื่อครู่ตอนอยู่ในน้ำ ศพนี้ตาเหลือกจนเห็นแต่ตาขาว พอขึ้นฝั่งก็จ้องตรงไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย แต่ตอน
นี้… ลูกตาดำกลับหมุนมาจ้องมองเขาเขม็ง!
มู่กุยฝานร้องอุทานในใจ
“คุณพ่อขา เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ?” ซู่เป่าสังเกตเห็นความผิดปกติจากอีกคน
” จี้ฉาง อยู่ไหน?” มู่กุยฝานไม่ตอบ แต่ถามกลับเสียงต่ำ
“อาจารย์ไปยมโลกอีกแล้วค่ะ บอกว่
