ซ้ายมองขวาเหมือนโจรตัวน้อย เธอเงยหน้าขึ้นแล้วเรียกเสียงแผ่วเบา “คุณพ่อขา…”
มู่กุยฝานเปิดประตูให้ลูกสาวเข้ามาในห้อง
“เป็นอะไรไป?” เขาถาม
ซู่เป่าเดินเข้ามาพร้อมดาบไม้ท้อขนาดเท่าฝ่ามือ บนหลังสะพายผ้าคลุมเหมือนฮ่องเต้ตัวจิ๋ว แถมในมือยังถือยันต์สีเหลืองเตรียมพร้อมเต็มที่
ไม่รู้ว่าเด็กคนนี้ไปแอบสะสมของพวกนี้มาไว้ตั้งแต่ตอนไหน…
“คุณพ่อขา หนูมาช่วยขับไล่สิ่งชั่วร้ายให้คุณพ่อค่ะ!” ซู่เป่าเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง
“อืม… งั้นรอพ่อแป๊บนึงนะ” มู่กุยฝานอมยิ้ม เพราะว่าเขายังไม่ได้เข้าไปอาบน้ำเพื่อชำระล้างสิ่งสกปรกออกเลยหลังจากกลับมา จึงปล่อยให้ลูกสาวตัวน้อยรอครู่หนึ่ง
ซู่เป่าพยักหน้าหงึกหงักพลางกำชับเสียงเข้ม “ห้ามแช่อ่างอาบน้ำเด็ดขาดเลยนะคะ!”
มู่กุยฝานพยักหน้ารับคำ ปกติเขาก็ไม่ชอบแช่อ่างอาบน้ำอยู่แล้ว
ภายในห้องน้ำมีเสียงฝักบัวดังซ่า แต่ซู่เป่าที่รออยู่ข้างนอกกลับรู้สึกไม่สบายใจจึงตะโกนเรียก “คุณพ่อขา?”
เสียงทุ้มของมู่กุยฝานตอบกลับมาทันที “หืม?”
“เปล่าค่ะ แค่อยากเช็กดูว่าคุณพ่อยังอยู่ดีไหม” ซู่เป่าถอนหายใจโล่งอก
“คุณพ่อขา?” ไม่ถึงครึ่งนาที ซู่เป่าก็เริ่มใหม่อีกครั้ง
“……พ่อไม่เป็นไร”
ซู่เป่าใจชื้นขึ้นมา แต่พอผ่านไปอีกเพียงครึ่งนาทีเธอก็ทนไม่ไหวขึ้นมาอีกรอบ “คุณพ่อขา?”
ไม่มีเสียงตอบรับ แต่ประตูห้องน้ำเปิดออก มู่กุยฝานยืนอยู่หน้าประตูด้วยสีหน้าจนใจ
เขาอยู่ในชุดคลุมอาบน้ำพลางโยนผ้าขนหนูลงตะกร้าอย่างไม่ใส
