บทที่ 168 ใต้แม่น้ำอันน่าพิศวง
มู่กุยฝานแทรกฝูงชนออกไปอย่างรวดเร็ว จากระยะไกล เขาเห็นศีรษะมนุษย์ลอยอยู่บนผิวน้ำกลางแม่น้ำ
สิ่งที่น่าประหลาดใจคือ ริมตลิ่งกลับมีเด็กผู้หญิงสองคนนั่งตัวเปียกโชก ร้องไห้โฮด้วยความขวัญเสีย…
เมื่อครู่เขาได้ยินว่ามีเด็กผู้หญิงสองคนตกน้ำ หรือว่าพวกเธอจะถูกช่วยขึ้นมาเรียบร้อยแล้ว?
“ลูกสาวฉัน ยังมีลูกสาวฉันอีกคน!” หญิงวัยกลางคนผู้หนึ่งกรีดร้องเสียงหลง
“คุณอย่าลงไป!” มู่กุยฝานรีบคว้าตัวเธอไว้ก่อนที่เธอจะกระโจนลงไปเอง
“ปล่อยฉัน ลูกสาวฉันยังอยู่ในน้ำ ช่วยลูกสาวฉันด้วย!” เธอดีดดิ้นไม่ยอมหยุดด้วยสัญชาตญาณความเป็นแม่
แต่ในขณะเดียวกัน เสียงตะโกนจากชาวบ้านริมฝั่งกลับขัดแย้งกันวุ่นวาย “ไม่ใช่! เป็นผู้ชาย… มีผู้ชายอีกคนจมลงไปตรงนั้น!”
สรุปว่าเป็นเด็กผู้หญิงหรือผู้ชายกันแน่?
หญิงคนนั้นพยายามผลักมู่กุยฝานออกสุดแรง แต่เขากลับดึงเธอกลับมาด้วยพละกำลังที่เหนือกว่า ก่อนตวาดถามด้วยเสียงดุดัน “คุณว่ายน้ำเป็นไหม?”
เธอชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วส่ายหน้าทั้งน้ำตา
“อย่าลงไปเด็ดขาด รออยู่ตรงนี้ ได้ยินไหม?” มู่กุยฝานสั่งเสียงเฉียบ
พูดจบเขาก็ถอดเสื้อนอกแล้วกระโดดลงน้ำทันที ในนาทีวิกฤตเช่นนี้ ทุกวินาทีล้วนหมายถึงชีวิต มู่กุยฝานพุ่งทะยานฝ่าน้ำไปยังศีรษะซึ่งลอยนิ่งอยู่กลางแม่น้ำ
ทว่าความวุ่นวายยังไม่จบ หญิงคนนั้นไม่ฟังคำเตือน เธออาศัยจังหวะที่มู่กุยฝานว่ายออกไปแอบกระโดดลงน้ำตามมา ริมตลิ่งนั้นน
