้ำตื้นเธอจึงเดินมุ่งหน้าไปได้ แต่พอเริ่มเข้าใกล้กลางลำน้ำเธอกลับตะโกนลั่น “ช่วยลูกสาวฉันก่อน ช่วยลูกสาวฉัน”
สิ้นคำนั้น เท้าของเธอก็เหยียบพลาดจมดิ่งลงสู่จุดลึกชันทันที!
“ช่วย… ช่วยด้วย… อึก” หญิงวัยกลางคนดิ้นทุรนทุราย พยายามตะเกียกตะกายเอาชีวิตรอดตามสัญชาตญาณ
มู่กุยฝานสบถในใจด้วยความโมโห เขาบอกแล้วว่าอย่าลงมา! คนว่ายน้ำไม่เป็นแท้ ๆ แต่กลับหาเรื่องใส่ตัวในเวลาหน้าสิ่วหน้าขวาน
เขามองไปยังศีรษะกลางแม่น้ำซึ่งตอนนี้นิ่งสนิทไม่ขยับเขยื้อน ส่วนผู้หญิงคนนี้อยู่ห่างจากเขาเพียงสองเมตร
ในฐานะผู้มากประสบการณ์ มู่กุยฝานต้องเลือกช่วยคนที่มีโอกาสรอดมากกว่า เขาไม่เสียเวลาคิดว่าใครสมควรได้รับความช่วยเหลือหรือไม่
แต่เขาคิดเพียงว่านี่คือชีวิต มู่กุยฝานวกกลับมาคว้าตัวหญิงวัยกลางคนผู้นั้นไว้ แล้วใช้แรงมหาศาลเหวี่ยงเธอขึ้นไปยังริมฝั่งอย่างแรง แล้วหันกลับไปว่ายรุดหน้าสู่กลางน้ำอีกครั้ง
ร่างของหญิงคนนั้นกระแทกเข้ากับโคลนริมฝั่งดัง “โอ๊ย!” ก่อนคนบนฝั่งจะช่วยกันลากเธอขึ้นไป
ขณะนั้นเอง คุณนายซูและซู่เป่าเพิ่งตามมาถึงจุดเกิดเหตุ
ซู่เป่ามองไปยังเงาร่างของคุณพ่อที่กำลังว่ายอยู่กลางกระแสน้ำ ทันใดนั้นหัวใจของเธอก็เต้นระรัวด้วยความลางสังหรณ์ไม่ดี “คุณพ่อ คุณพ่อคะ!”
“ซู่เป่า อย่าลงไปนะลูก” คุณยายซูร้องห้ามด้วยความตกใจ
ซู่เป่าหันมาบอก “คุณยายไม่ต้องห่วงนะคะ ซู่เป่าจะไม่ดื้อ คุณยายอยู่ตรงนี้ห้ามไปไหนนะคะ” พูดจบเด็กน้อ
