ไม่รอช้า มันใช้จงอยปากคาบยันต์แล้วเคาะลงบนหน้าผากของมู่กุยฝานดัง กึก กึก กึก! ราวกับกำลังจะประทับตราไล่ผีให้เขายังไงยังงั้น
เขายื่นมือออกไปคว้ายันต์สีเหลืองแผ่นนั้นเอาไว้ด้วยความงุนงง
เสี่ยวอู่กระพือปีกโผบินขึ้นเหนือศีรษะพลางร้องตะโกนลั่น “เผามัน เผามันเลย”
ที่แท้เป็นเพราะซู่เป่าที่ยืนอยู่ริมฝั่งมองสถานการณ์อยู่ด้วยความร้อนรน ในจังหวะที่มู่กุยฝานกำลังดิ้นรนใต้น้ำ สายตาของเด็กน้อยมองเห็นไอมรณะสีดำทะมึนกำลังโอบล้อมร่างของคุณพ่อเอาไว้
เธอไม่สามารถข้ามน้ำไปช่วยได้เอง และลุง ๆ นักดับเพลิงก็ยังมาไม่ถึง ในความเร่งรีบนั้นซู่เป่าเหลือบไปเห็นเสี่ยวอู่พอดีจึงปิ๊งไอเดียขึ้นมา
เธอรีบหยิบยันต์ป้องกันภูตผีจากกระเป๋าสะพายใบเล็กยัดใส่ปากเสี่ยวอู่แล้วสั่งให้มันนำไปส่งทันที
โชคดีที่เสี่ยวอู่ไม่ได้ทำตัวเป็นนกไร้ประโยชน์ในเวลาวิกฤต
มู่กุยฝานกำยันต์ในมือแน่น เขาไม่เคยใช้ของพวกนี้มาก่อน และไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร แต่ในเมื่อเมื่อกี้เสี่ยวอู่เอามาเคาะหัวเขาแล้วไม่ได้ผล เขาจึงตัดสินใจใช้ยันต์ใบนั้นตบลงบนผิวน้ำดังฉาด
และเขาก็เดาถูก! น้ำในแม่น้ำดำมืดราวกับหมึกตรงหน้าพลันลุกพรึบเป็นเปลวไฟสีเขียวสว่างวาบขึ้นมาทันที มู่กุยฝานรู้สึกได้ว่าสิ่งที่พันธนาการข้อเท้าเขาไว้รีบปล่อยมือ และถดถอยหนีไปทันที
ผิวน้ำที่เคยดำมืดพลันกลับมาใสกระจ่าง สะท้อนแสงไฟวิบวับจากสองฟากฝั่งแม่น้ำดังเดิม มู่กุยฝานไม่รอช้า รีบเร่งจ้ำว่ายเข้าหา
