ฝั่งสุดชีวิต ทว่าในจังหวะที่จวนจะถึงตลิ่ง สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นร่างของชายคนนั้นอีกครั้ง ดูเหมือนศพจะลอยไปติดหนึบอยู่กับกิ่งไม้ที่ยื่นออกมาจากริมน้ำ
เขาคว้าหมับเข้าร่างนั้นแล้วลากกลับขึ้นฝั่งได้สำเร็จในที่สุด
ซู่เป่าพุ่งโถมเข้าไปหาคุณพ่อทันที เธอโผกอดมู่กุยฝานที่ตัวเปียกโชกไว้แน่น น้ำตาคลอเบ้าด้วยความขวัญเสีย “คุณพ่อขา…”
“พ่อไม่เป็นไรแล้วลูก” มู่กุยฝานลูบศีรษะลูกสาวเบา ๆ อย่างปลอบโยน
แม้เรื่องวันนี้จะดูประหลาดและลี้ลับเพียงใด แต่สำหรับคนที่ผ่านความเป็นความตายมานับไม่ถ้วนอย่างเขา สิ่งที่อันตรายกว่านี้เขาก็เจอมาหมดแล้ว
ไม่นานนักเจ้าหน้าที่ดับเพลิงก็รุดมาถึงจุดเกิดเหตุ สิ่งแรกที่พวกเขาทำคือการกู้ร่างของชายคนนั้นขึ้นมาจากน้ำ
ใบหน้าศพซีดขาว ดวงตาเบิกค้าง ราวกับตายตาไม่หลับ ทำเอาคนดูริมฝั่งขนลุกไปตามๆ กัน
ทว่ามู่กุยฝานกลับขมวดคิ้วมุ่นจ้องมองศพตรงหน้าไม่วางตา…
‘ศพผู้ชายคนนี้…’
‘เมื่อกี้ตอนอยู่ใต้น้ำ เขาไม่ได้กลอกตาจนเห็นแต่ตาขาวหรอกหรือ?’
‘แล้วทำไมตอนนี้… ลูกตาดำถึงกลับมาอยู่ที่เดิมได้ล่ะ?’
