บทที่ 166 แผนการของซูเหอเวิ่น
ขณะที่ซู่เป่ากำลังกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ เสียงเปิดประตูห้องของคุณนายซูผู้เฒ่าก็ดังขึ้น ปัง!
“ดึกดื่นป่านนี้แล้ว มาทำอะไรกันตรงนี้? ทำไมไม่หลับไม่นอน!” หญิงชรามองภาพตรงหน้าพลางขมวดคิ้วมุ่น
ซูอีเฉินเม้มริมฝีปาก พยายามหาคำตอบที่ฟังดูปกติที่สุด “พวกเรา… กำลังยืนคุยกันอยู่นิดหน่อยครับ”
คุณนายซูผู้เฒ่าเริ่มบ่นอุบในทันที “คุยอะไรกันป่านนี้? พวกลูกไม่นอนก็ช่างเถอะ แต่เด็ก ๆ ต้องนอนนะ! ถ้าเด็กนอนไม่พอจะโตได้ยังไง? ช่างเหลวไหลกันจริง ๆ!”
“แล้วเธอกับเธอน่ะ! มาสุมหัววุ่นวายอะไรกับเขาด้วย?” สายตาเฉียบคมของคุณนายจ้องเขม็งไปที่มู่กุยฝานและซูอิงเอ๋อร์
ซูอีเฉินนั้น คุณนายซูผู้เฒ่ารู้ดีว่าเขานอนไม่ค่อยหลับ มักจะอยู่โยงจนถึงตีสามตีสี่เสมอ แต่มู่กุยฝานกับซูอิงเอ๋อร์มายืนเกะกะอยู่กลางระเบียงตอนตีสองทำให้เธอเริ่มคันไม้คันมือ อยากจะคว้าไม้ปัดขนไก่มาหวดเรียงคนนัก
มู่กุยฝานรีบชูมือขึ้นประหนึ่งขอยอมแพ้ “เอ่อ… คุณแม่ครับ ผมเปล่าทำอะไรผิดนะครับ” เขารู้สึกว่าตัวเองเป็นแค่ผู้สังเกตการณ์ ยืนอยู่เฉย ๆ ทั้งคืน ไม่ได้มีส่วนร่วมกับความวุ่นวายเลยสักนิด!
ทว่าคุณนายซูกลับก้มลงคว้า รองเท้าแตะใต้เท้าขึ้นมาถือไว้ข่มขวัญ
วินาทีนั้นทุกคนรีบหนีกลับห้องกันคนละทิศละทางทันที ประหนึ่งเจอภัยพิบัติที่น่ากลัวจนทำอะไรไม่ถูก
ซู่เป่าแอบแลบลิ้นปลิ้นตาแล้วรีบกุมมือ ซูจิ่นอวี้ วิ่งหนีสุดชีวิต “คุณยายโมโหแ
