กสลายดูแหลกละเอียด เพราะเธอตายด้วยแรงกระแทกจากอุบัติเหตุรถชนนั่นเอง
“อาจารย์คะ แล้วทำไมคุณป้าชุดแดงถึงกลายเป็นวิญญาณร้ายล่ะคะ?” ซู่เป่าถามด้วยความสงสัย
จี้ฉางเอ่ย “เพราะตอนตายเธอยังกลั้นความแค้นไว้เต็มอกน่ะสิ เธอกำลังทะเลาะกับคนอื่นอยู่ แถมยังบังเอิญใส่ชุดสีแดงทั้งชุดอีก”
ในมุมมองของผีชุดแดง เธอคิดว่าคนขับรถชายคือคนฆ่าเธอ ความอาฆาตจึงทำให้เธอกลายเป็นวิญญาณร้าย คอยวนเวียนเรียกร้องชีวิตคนอื่น
ซู่เป่าเม้มริมฝีปากแน่น ในชั่วขณะนั้นเด็กน้อยเริ่มสับสนว่าใครถูกใครผิดกันแน่…
คุณป้าท้องแก่ข้ามถนนไม่ถูกกฎจราจรก็ไม่ถูก
แต่คุณป้าชุดแดงที่ขับรถประชดคนอื่นจนทำให้คนอื่นตาย… ก็ผิดเหมือนกัน!
“อาจารย์คะ… คุณป้าท้องแก่คนนี้ อาจารย์จะเก็บไหมคะ?” เจ้าตัวน้อยเงยหน้าถาม
จี้ฉางมีสีหน้าเรียบเฉย เขากล่าวต่อ “เด็กสองคนนั้นเป็นผู้บริสุทธิ์ก็จริง แต่ความน่าสงสารของลูกไม่สามารถนำมาใช้เป็นข้ออ้างในการทำความผิดได้ ซู่เป่าต้องเข้าใจนะ…”
“ในโลกนี้มีคนน่าสงสารนับหมื่นนับพัน แต่เราไม่สามารถบังคับให้คนอื่นต้องยอมศิโรราบให้เพียงเพราะเราน่าสงสารกว่าคนอื่น”
เขาก้มมองซู่เป่าพลางลอบถอนหายใจในใจ การให้เด็กสี่ขวบทำความเข้าใจเรื่องที่ดูเย็นชาแต่เป็นสัจธรรมเช่นนี้ช่างยากลำบากเหลือเกิน แต่ในฐานะยมทูตตัวน้อย เธอไม่ควรมีความรู้สึกส่วนตัวมาตัดสินความถูกต้อง มิฉะนั้นจะสูญเสียความเป็นธรรม แต่หากเย็นชาเกินไปก็จะสูญเสียความเป็นมนุษย์
