บทที่ 159 หัวหน้า… ผมจะไปบวชแล้ว!
สมองของซูอิงเอ๋อร์และซูอี้เชินหนักอึ้งราวกับถูกค้อนทุบเข้าอย่างจัง
พวกเขาไม่กล้าเชื่อสายตาของตนเองเลยแม้แต่น้อย
เพราะทุกสิ่งที่เห็นมันเกินขอบเขตความเข้าใจของมนุษย์ปกติไปไกล
ซู่เป่าพยายามอธิบายด้วยภาษาง่าย ๆ “หลังจากที่คุณแม่เสียชีวิต คุณแม่ก็กลายเป็นวิญญาณค่ะ อาจารย์บอกว่าเมื่อไม่กี่วันก่อนคุณแม่เตรียมตัวจะไปเกิดใหม่ แต่ดันเกิดอุบัติเหตุจนดวงวิญญาณแตกกระจายเป็นเศษเสี้ยวแล้วหายไป จากนั้นดวงจิตส่วนหนึ่งก็มาสิงร่างพี่สาวคนนี้เพื่อกลับมาหาพวกเราอีกครั้งค่ะ”
“เป็นอย่างนั้นเองหรือ… แต่ฉันนึกอะไรไม่ออกเลยจริง ๆ…” ซูจิ่นอวี้พยายามเค้นความจำแต่มันกลับว่างเปล่า เธอขมวดคิ้วด้วยความเจ็บปวด
“อืม… เพราะดวงวิญญาณแตกสลายไปนั่นแหละค่ะ คุณแม่ถึงได้จำอะไรไม่ได้ในตอนนี้ แต่มันเป็นเรื่องปกตินะคะ ไม่ต้องกังวลไป” ซู่เป่าพยักหน้าปลอบใจ
ซูอีเฉินที่ปกติจะสุขุมเยือกเย็นสุดในบ้าน บัดนี้เขากลับเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง แผ่นหลังเหยียดตรงเกร็งด้วยความสะเทือนใจ
นี่คือจิ่นอวี้จริง ๆ!
น้องสาวที่พวกเขาไม่มีโอกาสแม้แต่เอ่ยคำลา
น้องสาวที่ต้องสิ้นใจอย่างโดดเดี่ยวในเมืองหนานเฉิงอันแสนไกล…
“อวี้เอ๋อร์…” เสียงของซูอีเฉินสั่นพร่าและทุ้มหนัก “เป็นความผิดของพี่ใหญ่เอง… พี่ใหญ่ปกป้องเธอไว้ไม่ดีพอ”
“พี่ใหญ่! เรื่องเหลวไหลพรรค์นี้… พี่เชื่อลงจริง ๆ หรือ?” ซูอิงเอ๋อร์ถลึงตาค้างด้วยความไม่อยา
