บทที่ 158 พบหน้าซูจิ่นอวี้
ซูเหอเวิ่นโกรธจนแทบคลั่ง เขาคว้ากระดาษทิชชูมาเช็ดคราบอาหารบนหน้าอย่างลนลาน ส่วนซูจื่อซีถุยเศษข้าวออกมาด้วยความขยะแขยงพลางตวาดลั่น “ซูเหอเวิ่น! นายตั้งใจแกล้งฉันใช่ไหม!?”
ซูเหอเวิ่นกลับไม่มีแก่ใจจะโต้ตอบ เขาตกตะลึงจนหนังศีรษะชาหนึบพร้อมละล่ำละลัก “ฉะ… ฉะ… ฉัน… เฮ้อ!”
ทำไมเรื่องที่เหลือเชื่อแบบนี้ต้องมาเกิดต่อหน้าเขาเป็นคนแรกเสมอเลยนะ!
ซู่เป่าจูงมือซูเสี่ยวอวี้ไว้ข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างก็จูงมือคุณแม่ของเธอ เอ่ยชวนเสียงใส “พี่สาว นั่งลงเร็วเข้าค่ะ มาทานข้าวด้วยกันเถอะ!”
จากนั้นเด็กน้อยก็บรรจงตักข้าวพูนชาม คีบกับข้าวหลากชนิดวางเรียงไว้ แล้วจึงไปขอธูปจากคุณลุงผู้ดูแลบ้านมาจุดปักไว้ข้างชามอย่างตั้งใจ คนในตระกูลซูต่างพากันมองภาพนั้นด้วยความงุนงง
“ซู่เป่า… กำลังทำอะไรอยู่หรือ?”
ซู่เป่าใช้ตะเกียบปักลงบนข้าวพลางอธิบาย “หนูจุดธูปแล้วปักตะเกียบไว้แบบนี้ คุณแม่จะได้ทานข้าวได้ไงคะ”
คุณนายซูเฒ่ารู้สึกตกใจและสงสัยยิ่งนัก ก่อนหน้านี้เจ้าตัวน้อยไม่เคยมีพฤติกรรมเช่นนี้ และลูกสาวของเธอก็ไม่เคยได้รับปฏิบัติแบบนี้มาก่อน…
ความกังวลเริ่มจู่โจมหัวใจจนเธอต้องแอบหยิกแขนท่านผู้เฒ่าซูเบา ๆ เพื่อส่งสัญญาณให้เขารีบหาทางแก้ไขสถานการณ์
“คุณหยิกผมทำไมกันเนี่ย?” ท่านผู้เฒ่าซูสะดุ้ง
ทุกคนบนโต๊ะอาหารต่างอึกอักคล้ายมีคำพูดมากมาย แต่ไม่มีใครกล้าปริปาก มีเพียงซูอีเฉินที่ยังคงนิ่งเงียบ เขาเอื้อมมื
