บทที่ 157 ซูจิ่นอวี้กลับคืนสู่ตระกูลซู
ร่างวิญญาณของซูจิ่นอวี้พุ่งทะยานออกไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะไปเกาะแหมะอยู่บนยอดต้นหอมหมื่นลี้ นกตัวน้อยเกาะอยู่ก่อนหน้าสะดุ้งตกใจจนรีบบินหนีไป ทิ้งกองมูลนกไว้ให้ดูต่างหน้าหนึ่งกอง
ซูจิ่นอวี้ขอถอนคำพูดชมว่าซู่เป่าเมื่อครู่ทิ้งให้หมด!
นี่มันเสื้อนวมรั่วลมชัด ๆ… แต่เอ๊ะ?
เธอหลุดพ้นออกจากร่างของซูเสี่ยวอวี้แล้วหรือนี่?
ซูจิ่นอวี้รีบลอยตัวขึ้นมาด้วยความประหลาดใจ เธอพบว่าก่อนหน้านี้ไม่ว่าพยายามดิ้นรนเพียงใดก็ไม่อาจออกห่างจากซูเสี่ยวอวี้ได้เลย
แต่ตอนนี้… เธอกลับมาเป็นอิสระอีกครั้งแล้ว
เธอร้อง “ว้าว” ออกมาด้วยความดีใจพลางบินกลับไปหาซู่เป่า “ไม่นึกเลยว่าหนูจะเก่งกาจขนาดนี้!”
ซู่เป่าเชิดหน้าน้อย ๆ เป็นเชิงว่า “แน่นอนอยู่แล้วค่ะ!”
ทว่าท่ามกลางความดีใจของทั้งสอง
ไม่มีใครทันสังเกตเลยว่า ไอพลังวิญญาณเย็นเยียบกำลังคืบคลานเข้ามาโดยรอบ…
จี้ฉางขมวดคิ้วมุ่นพลางมองออกไปนอกอาณาเขตคฤหาสน์ตระกูลซู เขาเห็นดวงวิญญาณร้ายนับสิบตนเริ่มมารวมตัวกัน พวกมันจ้องมองซูจิ่นอวี้ที่เปล่งประกายสีทองวาววับด้วยดวงตาหิวกระหาย
จี้ฉางเริ่มใจไม่ดี คงไม่ใช่อย่างที่เขาคาดการณ์ไว้ใช่ไหม…
เศษเสี้ยววิญญาณของซูจิ่นอวี้ที่หายไป คงไม่ได้ถูกวิญญาณร้ายรอบ ๆ รุมทึ้งแบ่งกันกินไปหรอกนะ…
ซู่เป่าที่ยังไม่ทันสังเกตเห็นอันตรายรอบตัว รีบจูงมือซูจิ่นอวี้วิ่งหน้าตั้งไปหาคุณนายซูเฒ่าซึ่งกำลังรออยู่ “คุณยายคะ! พว
