บทที่ 156 เสื้อกั๊กผ้าฝ้ายตัวน้อยที่รั่วลม
ระหว่างทางกลับบ้าน บรรยากาศอบอวลไปด้วยความสุขของซู่เป่า
เด็กน้อยเล่าเรื่องราวให้ซูจิ่นอวี้ฟังอย่างกระตือรือร้นและเต็มไปด้วยชีวิตชีวา เธอเล่าว่าตั้งแต่ย้ายมาอยู่ตระกูลซู คุณยายก็รักถนอมเธอมาก ลุงใหญ่และลุงคนอื่น ๆ ก็ใจดีกับเธอที่สุด
เธอยังบอกอีกว่าตอนนี้ชีวิตของเธอดีมาก แม้แต่คุณเต่าและเจ้าเสี่ยวอู่ต่างก็มีความสุขกันถ้วนหน้า…
แม้ดวงตาของซูจิ่นอวี้ยังแฝงไปด้วยความว่างเปล่า แต่ลึกลงไปในอกเธอกลับรู้สึกเจ็บแปลบอย่างประหลาด
เธอจำอะไรไม่ได้เลย แม้แต่สาเหตุที่ดวงจิตต้องมาติดสิงอยู่ในร่างของซูเสี่ยวอวี้ก็ยังคงเป็นปริศนา
หรือว่า… ตอนที่เธอยังมีชีวิตอยู่ เธอจะมีลูกสาวจริง ๆ และเด็กน้อยที่ช่างพูดตรงหน้านี้ก็คือลูกของเธอ?
ทางด้านซูเสี่ยวอวี้ที่มองเห็นเพียงซู่เป่ากำลังนั่งพูดคนเดียวแจ้ว ๆ ก็ได้แต่ลอบทอดถอนใจในอก
เด็กคนนี้คงจะคิดถึงแม่มากจนจิตใจเริ่มสับสนไปหมดแล้วสินะ?
ด้วยความสงสาร เธอจึงอดไม่ได้ที่จะลูบหัวซู่เป่าอย่างอ่อนโยน “หนูน้อยน่ารัก พี่คงทำตัวเป็นแม่ให้หนูไม่ได้หรอกนะ แต่เอาอย่างนี้ไหม… เรามาสาบานเป็นพี่น้องกัน เป็นพี่น้องผู้หญิงที่สนิทกันที่สุด ดีไหมจ๊ะ?”
“อ๊ะ… การสาบานเป็นพี่น้องคืออะไรหรือคะ?” ซู่เป่าชะงักไปครู่หนึ่งด้วยความมึนงง
ซูเสี่ยวอวี้คลี่ยิ้มอธิบาย “ก็คือคนที่มีวาสนาต่อกันตั้งแต่แรกเห็น เลยตกลงเป็นพี่สาวน้องสาวกันไงล่ะ! หลังจากนี้เธอก
