็จะเป็นน้องสาวของพี่ พี่ก็จะเป็นพี่สาวของเธอ ความสัมพันธ์ของเราจะได้แน่นแฟ้นยิ่งขึ้นไง”
“ดีเลยค่ะ!” ซู่เป่าพยักหน้าหงึกหงักเข้าใจ
ซูเสี่ยวอวี้ยกถ้วยไอศกรีมขึ้น “มา! กินไอศกรีมถ้วยนี้ให้หมด แล้วเราสองคนจะเป็นพี่น้องที่ดีต่อกันตลอดไป!”
“ได้ค่ะ ได้เลย!” ซู่เป่ารีบยกถ้วยขึ้นสูง
ทั้งสองคนตักไอศกรีมเข้าปากคำโตจนต้องสูดปากถี่ ๆ เพราะความเย็นจัดพุ่งปรี๊ดขึ้นสมอง
หญิงสาวมองซู่เป่าด้วยความเอ็นดู ในใจรู้สึกโล่งอกอย่างบอกไม่ถูก
ในที่สุดก็ไม่ต้องเป็นคุณแม่แล้ว ถ้าขืนปล่อยให้เด็กเรียกแม่โฉ่งฉ่างกลางที่สาธารณะแบบนี้
มีหวังภารกิจตามจีบชายในฝันของเธอคงพังไม่เป็นท่าแน่!
เธออดใจไม่ไหวจนต้องเอื้อมมือไปหยิกแก้มอวบอิ่มของซู่เป่าเบา ๆ “เอาล่ะ ในเมื่อเป็นน้องสาวพี่แล้ว ไหนลองเรียกพี่สาวให้ชื่นใจหน่อยสิคะ”
“พี่สาว!” ซู่เป่าขานรับทันที
“จ้า!” ซูเสี่ยวอวี้ตอบรับด้วยความดีใจ
จี้ฉางที่มองอยู่ถึงกับกุมขมับ “เฮ้อ… มันจะไม่รวบรัดเกินไปหน่อยหรือ? พวกเธอสองคนเรียกขานกันผิดฝาผิดตัวไปหมดแล้วนะ!”
ก่อนที่จี้ฉางจะได้เอ่ยทักท้วง ซู่เป่าก็หันไปชี้ที่มู่กุยฝานแล้วเอ่ยขึ้นว่า “พี่สาวคะ นี่คือคุณพ่อของหนู ในเมื่อพี่เป็นพี่สาวของหนู คุณพ่อของหนูก็ต้องเป็นคุณพ่อของพี่ด้วยสิคะ! พี่สาว… รีบเรียกคุณพ่อเร็วเข้าค่ะ!”
ซูเสี่ยวอวี้แทบจะพ่นไอศกรีมออกจากปากทันที
ส่วนมู่กุยฝานถึงกับมุมปากกระตุกวูบ พลางคิดในใจว่า
‘เรื่องนี้ไม่จำเป็นเลยสั
