บทที่ 155 บังเอิญเจอกัน พบคุณแม่แล้ว!
ณ ห้างสรรพสินค้าใจกลางเมืองอันแสนคึกคัก
ข้างรถไอศกรีมสีสันสดใส บุรุษร่างสูงยืนเด่นอยู่ท่ามกลางเด็กน้อยสองคน ซู่เป่าเกาะขอบตู้กระจกใสพลางลอบกลืนน้ำลายด้วยความอยากรู้อยากเห็น “คุณน้าคะ หนูขอไอศกรีมรสโยเกิร์ตหนึ่งลูก รสสตรอเบอร์รี่หนึ่งลูก แล้วก็รสมะม่วงอีกหนึ่งลูกค่ะ!”
พี่สาวคนขายบรรจงใช้ช้อนตักไอศกรีมตามรสชาติที่สั่ง ลูกไอศกรีมกลมโตหลากสีสันถูกวางเรียงซ้อนกันจนเต็มถ้วยดูน่ารับประทาน ซู่เป่ารับถ้วยมาแล้วงับไอศกรีมคำใหญ่ไปหนึ่งคำ แล้วยื่นแบ่งให้หานหาน
หานหานที่กำลังจ้องมองเมนูในรถตาเป็นมันโบกมือปฏิเสธพัลวัน “ไม่เอา ๆ ฉันขอเลือกเองดีกว่า!”
“คุณครูฝึกมู่ ทานไหมคะ!” ซู่เป่าจึงชูถ้วยไอศกรีมขึ้นสูง
มู่กุยฝานอดขำไม่ได้ เขาก้มลงงับไอศกรีมคำเล็ก ๆ พร้อมกับใช้นิ้วแตะปลายจมูกรั้นของเด็กน้อยเบา “บอกแล้วไงว่าให้เรียกพ่อ”
“พ่อจ๋า!” ซู่เป่าขานรับเสียงใส
มู่กุยฝานคลี่ยิ้มออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ยิ่งมองดวงหน้าน่ารักของลูกแกะตัวน้อย เขาก็ยิ่งรู้สึกรักและเอ็นดูเธอมากขึ้นทุกวัน
จี้ฉางที่ลอยวนเวียนอยู่ข้าง ๆ เอ่ยขึ้น “ไอศกรีมพวกนี้มันอร่อยขนาดนั้นเลยหรือ?”
ซู่เป่าชำเลืองมอง “อาจารย์ไม่เคยกินหรือคะ? ไอศกรีมอร่อยที่สุดในโลกเลยนะ”
จี้ฉางเบ้ปากพลางทำท่าทีไม่แยแส “อร่อยตรงไหนกัน ก็แค่น้ำแข็งก้อนเล็ก ๆ เท่านั้นเอง” ถึงปากจะบอกว่าไม่นำพา แต่สายตากลับแอบมองไอศกรีมในมือซู่เป่าไ
