อไปคีบปีกไก่ทอดรสเผ็ด ซึ่งเป็นของโปรดที่ซูจิ่นอวี้ชอบที่สุดเมื่อครั้งยังมีชีวิต วางลงในชามใบนั้นอย่างแผ่วเบา
ซูจิ่นอวี้จ้องมองปีกไก่ทอดชิ้นนั้น พลางกวาดสายตามองไล่ไปยังคุณนายซูเฒ่า ท่านผู้เฒ่าซู และซูอิงเอ๋อร์… ความรู้สึกคุ้นเคยอันลึกซึ้งพรั่งพรูออกมาทำให้ขอบตาของเธอร้อนผ่าวจนน้ำตาแทบหยด
“ขอบคุณนะคะ…” เธอพึมพำเสียงแผ่ว
“คุณแม่นั่งตรงนี้ค่ะ!” ซู่เป่าตบเก้าอี้ข้างตัวเบา ๆ
เด็กน้อยมีความสุขจนล้นปรี่ วันนี้ช่างวิเศษเหลือเกิน มีทั้งคุณตาคุณยาย คุณพ่อคุณแม่ พี่ชาย และลุงใหญ่มานั่งทานข้าวพร้อมหน้าพร้อมตา แถมยังมีคุณปู่เต่า เสี่ยวอู่ และเพื่อนใหม่อีกคนด้วย
ซู่เป่าส่งเสียง “อ้าวงับ!” อย่างร่าเริงตามประสาเด็กขี้เล่น ก่อนกัดน่องไก่คำโตด้วยความเอร็ดอร่อย
ซูเสี่ยวอวี้ถือตะเกียบค้างไว้พลางรู้สึกสะท้อนใจในอก ซู่เป่าคงคิดถึงคุณแม่มากจริง ๆ…
ขนาดคนในครอบครัวยังยอมตามน้ำเพื่อถนอมน้ำใจเด็กน้อยคนนี้ไว้
เมื่อคิดได้ดังนั้นเธอก็รู้สึกผิดที่เคยมองคนตระกูลซูในแง่ร้าย ทั้งที่พวกเขามีความรักให้กันเปี่ยมล้นขนาดนี้
หลังมื้ออาหารเย็น
ขณะที่ซู่เป่าและหานหานกำลังเล่นสนุกอยู่ในห้องนั่งเล่น โดยมีซูเสี่ยวอวี้คอยช่วยรวบผมให้ตุ๊กตาบาร์บี้อยู่ข้าง ๆ ความสัมพันธ์ของทั้งสามรุดหน้าไปอย่างรวดเร็ว เพียงเพราะมื้ออาหารร่วมโต๊ะ
ตอนนี้ซูเสี่ยวอวี้ไม่มีความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่อีกต่อไป
“ซู่เป่า ขึ้นไปข้างบนหน่อยสิ ลุงใหญ่มีเรื่อง
