บทที่ 153 ดาวเด่นของโรงเรียน
เมื่อเห็นสถานการณ์เริ่มวุ่นวาย เด็กบางคนร้องไห้โฮด้วยความตกใจ บางคนก็ยืนงุนงงทำอะไรไม่ถูก
“จำขั้นตอนการหนีที่เพิ่งซ้อมไว้ให้ดี!” มู่กุยฝานทิ้งไมโครโฟนลงแล้วตวาดสั่งการเสียงเย็น น้ำเสียงอันเฉียบขาดและเย็นชานั้นช่วยดึงสติทุกคนให้กลับคืนมา
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของโรงเรียนรีบวิ่งกรูเข้ามาพอดี ในมือถือง่ามเหล็กขนาดใหญ่เพื่อเตรียมจัดการกับคนร้าย ทว่าคนร้ายกลับโบกกล่องกระดาษแข็งที่ทำเป็นมีดสับไปมาพลางส่งเสียงคำรามข่มขู่
เด็ก ๆ ส่งเสียงกรีดร้องระงม กว่าครูจะควบคุมสถานการณ์ได้ ก็ผ่านไปเกือบครึ่งนาที ก่อนพาเด็ก ๆ อพยพออกไปตามเส้นทางที่กำหนดไว้
มู่กุยฝานกวาดสายตาคมกริบมองเหตุการณ์อีกครั้ง แล้วฝ่ากระแสฝูงชนเข้าไป ในขณะที่เจ้าหน้าที่ของโรงเรียนกำลังใช้ส้อมเหล็กต่อสู้กับคนร้ายเอาเป็นเอาตาย เขากลับใช้เพียงมือเปล่าพุ่งเข้าแย่งอาวุธกระดาษนั้นมา แล้วคว้าหมับเข้าต้นแขนของคนร้าย ก่อนเหวี่ยงร่างนั้นลงพื้นอย่างรุนแรง!
โครม!
ร่างของคนร้ายล้มตึงจนเกิดเสียงดังสนั่น พร้อมกับเสียงอุทานด้วยความเจ็บปวดลอดออกมาจากภายใต้หน้ากาก “อึก… อ๊าก!”
“มู่กุยฝาน ไอ้คนบ้าพลังเอ๊ย…”
ซูอิงเอ๋อร์รู้สึกเหมือนมีค้อนปอนด์มาทุบขมับจนปวดตุบ ย้อนกลับไปตอนที่เขารู้ข่าวว่ามู่กุยฝานล่วงเกินน้องสาวอันเป็นที่รักจนเกิดเรื่องเสียหาย พี่ชายอย่างเขาก็แทบจะทนไม่ไหว อยากหาโอกาสประเคนหมัดใส่หน้าหมอนั่นให้หายแค
