บทที่ 152 การซ้อมรับมือระเบิด ดูสิ นั่นคือคุณพ่อของหนูเอง~
ซู่เป่าเฝ้าตามหาคุณแม่มาสองวันเต็มแต่ยังคงไร้วี่แวว เวลาล่วงเลยผ่านไปอย่างรวดเร็ว จนกระทั่งถึงวันที่เธอต้องกลับไปเรียนตามปกติ เด็กน้อยทำได้เพียงเก็บงำความโหยหาไว้ในใจ ระหว่างคาบเรียนจึงอดไม่ได้ที่จะนั่งเหม่อลอย
“ซู่เป่า…” ขณะที่ครูฮวากำลังขานชื่อนักเรียนอยู่นั้น เธอสังเกตเห็นซู่เป่าดูใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว จึงลองร้องเรียกอีกครั้งด้วยชื่อจริง “ซูจื่อซู?”
เด็กน้อยผู้น่ารักที่เคยขานรับเสียงดังฟังชัดยามเช้ากลับเงียบกริบ ครูฮวาคิดไปว่าเด็กน้อยคงยังได้รับผลกระทบทางจิตใจจากการถูกบูลลี่ในอินเทอร์เน็ต จึงรู้สึกปวดใจแทนเหลือเกิน
ทันใดนั้น ซู่เป่าก็รีบชูมือขึ้นทันควัน “มาค่ะ!”
“ดีมากจ้ะ ในที่สุดซู่เป่าก็กลับมาเรียนแล้วนะ!” ครูฮวาชะงักไปเล็กน้อยก่อนคลี่ยิ้มออกมา
การกลั่นแกล้งบนโลกออนไลน์นั้นรุนแรงเสียจนแม้แต่ผู้ใหญ่บางคนยังแทบทนไม่ไหว ครูฮวากังวลมาตลอดว่าเด็กน้อยคนนี้จะก้าวข้ามผ่านมันได้หรือไม่ ทว่าเมื่อเห็นเธอยังคงน่ารักนุ่มนิ่มน่าทะนุถนอมเหมือนเดิม ครูสาวจึงรู้สึกเบาใจ
“ขอโทษนะคะที่ทำให้คุณครูเป็นห่วง!” ซู่เป่าเอ่ยขอโทษอย่างรู้ความ
ครูฮวาลูบศีรษะเล็ก ๆ ของเธอด้วยความเอ็นดู “ไม่เป็นไรจ้ะ แค่หนูปลอดภัยครูก็ดีใจแล้ว เอาล่ะเด็ก ๆ นั่งตัวตรงให้เรียบร้อยนะ! วันนี้เรามีคาบเรียนที่สำคัญมาก ซึ่งจะสอนโดยคุณพ่อของเพื่อนคนหนึ่งในห้องเรา ลองทายก
